Decemberverhalen in Haren de Krant

Vandaag is de laatste dag dat uw Decemberverhalen kunnen worden ingestuurd. We hebben al heel mooie mogen ontvangen, die u leest in de krant vanaf 15 december. Zie: https://www.harendekrant.nl/nieuws/schrijvers-gezocht-decemberverhaal-2021-haren-de-krant/

Hieronder aan voorproefje. Het verhaal is geschreven door Bernard Zwager, Yde.

Oliebollenwandeling

We hadden de auto geparkeerd aan de Parallelweg in Glimmen, het startpunt van onze wandeling. In tijden van Covid wandelen wij meer dan anders en proberen steeds weer nieuwe routes te vinden, voornamelijk in de drie noordelijke provincies. De rit erheen mag niet meer dan één uur duren. Maar ook dichtbij hadden we nog niet alle routes verkend en dus viel de keuze op deze wandeling, ook omdat we deze novemberdag aan de late kant waren. Nooit kan ik de Parallelweg zien, zonder te denken aan Station De Punt, het zonnige en vrolijk stemmend schilderij van de drukker/schilder Hendrik Nicolaas Werkman. De precieze plek kan ik niet aanwijzen, maar hier moet het geweest zijn. Helaas zijn er geen restanten of verwijzingen. Logischerwijs moet het gestaan hebben aan deze kant van het spoor, de kant van Glimmen.

We steken het spoor over en wandelen over de kwekerij met aan onze rechterzijde een heuse wijngaard. Misschien toch eens een flesje proberen? We maken een foto van het reclamebord.
Bij de voormalige Buitenschool verlaten we het terrein om onze weg te vervolgen over het fietspad naar Noordlaren. Mijn vrouw is onwetend over de route van vandaag, ze laat dat graag aan mij over en laat zich bovendien graag verrassen. Zolang ik mij houd aan de enige door haar gestelde voorwaarde, niet meer dan twaalf kilometer, is er geen vuiltje aan de lucht.
Zelf loop ik graag wat meer omdat het mij geen enkele moeite kost, mij nooit verveeld en voor het onderhouden van de conditie. Tijdens het wandelen pols ik van tijd tot tijd hoe de vlag erbij hangt. Is de stemming goed en gaat het lopen haar gemakkelijk af, dan smokkel ik wat kilometers bij. Vandaag is daartoe alle gelegenheid, want we kunnen overal doorsteken om ons rondje te voltooien. Stiekem heb ik mijn zinnen gezet op Zuidlaren, het moet te doen zijn.

Eenmaal in Noordlaren doe ik haar het volgende voorstel. We kunnen nu het rondje maken, terug door het Noordlaarderbos, of we verkennen onze grenzen en proberen vandaag Zuidlaren te bereiken. Zorgvuldig vermijd ik te benoemen dat alle extra kilometers ook nog eens in omgekeerde richting moeten worden afgelegd. Ik zet mijn slotoffensief in en beloof haar dat we binnen een half uur Zuidlaren hebben bereikt en stel haar daarbij warme oliebollen in het vooruitzicht. Omdat ze wel van uitdagingen houdt en ook wel trots op zichzelf kan zijn als de prestatie eenmaal gehaald is, stemt ze vandaag in. Toch denk ik dat de warme geur van oliebollen, die langzaam bezit neemt van ons brein, de doorslaggevende factor is. Verbeeld ik me dat nou? Het lijkt wel of ze kwieker loopt dan hiervoor.

We verlaten de doorgaande weg en kiezen voor de autoluwe Schutsweg/Hogeweg. Na een half uur bereiken we de eerste huizen van Zuidlaren. Nu is het zaak precies uit te komen bij de oliebollenkraam aan de Stationsweg. Inmiddels is het al drie uur geworden en beginnen we trek te krijgen. Nog nooit hebben de oliebollen ons zo goed gesmaakt. Al etend en bedwelmd door de zoete geur uit de papieren zak, dwalen we door Zuidlaren en maken zo nog meer kilometers dan noodzakelijk. Via de Tienelsweg gaat het weer richting het Noorden. Na Vijftig Bunder houden we de Duinweg aan om uit te komen bij Herberg De Blankehoeve. De cirkel is rond, nu nog het laatste stukje naar de auto. Het is al donker als we bij de auto aankomen. Moe maar voldaan rijden we naar huis en prijzen ons gelukkig met zo weinig tevreden te kunnen zijn. Klein geluk ligt voor het oprapen, als je het maar wilt zien.