Column Hein Bloemink (november 2023)

Bewonderen

Wat is het toch heerlijk om iemand te bewonderen. Dan heb ik het niet over helden of beroemde mensen. Nee, gewoon mensen in je eigen omgeving. Zoals je adrenaline voelt opborrelen bij spanning, zo levert het bewonderen van mensen die ik ontmoet mij ook een geluksgevoel op. Door mijn werk voor de krant kom ik op de gekste plaatsen en interview ik altijd mensen met een verhaal. Hún verhaal. Ik kan op één dag iemand spreken die verlangt naar het einde en een uur later iemand die boos is op de gemeente en weer een uur later iemand die bomvol ambitie met een nieuwe winkel begint. Mijn werk bestaat uit luisteren en doorvertellen in de vorm van artikelen. Onlangs bezocht ik een zeer oude dame, 90+, in een rolstoel. Ze had mij gevraagd eens te komen luisteren naar haar verhaal. De kern daarvan was dat zij vindt dat ouderen zich soms te gemakkelijk overleveren aan de zorg van anderen. Zij bevestigen daarmee hun afhankelijkheid, die ze dan weer ervaren als beklemmend. Deze dame verzet zich daartegen en maakt er een sport van om zichzelf te redden. Als je daar de lol eenmaal van inziet, kun je de weerloosheid overwinnen. Ze maakte een touwtje aan de deur, zodat ze die met haar rolstoel zelf kon openen. Ze liet een katrol op de deurpost monteren, zodat ze daarmee nu met een koord armoefeningen doet (workout). Ze heeft een ‘Handige Harry’, stok met knijpertje om iets op te rapen. Een rubbermat om steunkousen aan te krijgen. Ze kocht een koptelefoon voor de TV (‘je moet het nieuws blijven volgen’) en bekwaamde zich in naaldkunst (o.a. quilt) om vingers en hersenen soepel te houden. Iedere oplossing toonde ze mij met een brede lach, alsof ze een goede mop vertelde. Deze vrouw bewonder ik, omdat ze zich niet beklaagt, maar van haar ouderdom een avontuur maakt!