Kattencrisis

Van:  Hilde Arts, Haren

Ik grijp mijn supersoaker Aqua Fun en richt. Hier heb ik me al dagen op verheugd. Ik heb de zaak goed voorbereid, de soaker gevuld met water, op druk gebracht en klaargelegd zoals ik het mijn kinderen zo vaak had zien doen. Met een welgemikt schot zou ik deze kater nu zoveel angst en weerzin tegen water bezorgen dat hij en zijn vrienden en vriendinnen zich niet meer zouden durven vertonen in mijn tuinpad. Gisteren nog heb ik mijn hele fiets schoon moeten spuiten omdat ik voor de zoveelste keer door een bergje goedverteerd kattenvoer reed. Koffiedik en kattenschrik uit een potje halen hier niks uit. De gevlekte kater met het belletje om zijn nek kromt zijn achterlijf en kijkt me afwezig aan. Het wapen loopt geruisloos leeg over mijn schoenen. De druk is er af. De kater kijkt lichtelijk geamuseerd. Hij krabt het grind tergend langzaam met gecontroleerde bewegingen recht en loopt met zijn staart in de hoogte kalm bij mij vandaan. Even later is hij er weer, deze keer met nog drie anderen, mannen en vrouwen, nu wordt het pas echt leuk. Ze maken een feestje in mijn achtertuin en springen achter elkaar aan door mijn planten. Als ik de tuin in ren met een emmer water om mezelf toch nog een beetje het gevoel te geven dat er met mij niet valt te spotten, stuiven ze allemaal een andere kant op, maar blijven in de buurt. Als ik wat bladeren op een hoop veeg komt er een brutaal katje met mijn bezem spelen. Ze hebben het met voorsprong van mij gewonnen. Dezelfde nacht word ik verrast met een krolsekattenconcert vanuit mijn voortuin. Tegen de morgen wordt het stil en ik stel me voor hoe deze katten straks thuis komen; stilletjes door het kattenluikje, een klein hapje nemend van de poezenmaaltijd die het baasje zo lief klaargezet heeft, de kattenbak mijdend en dan languit in de vensterbank. En een baas die geen idee heeft wat zijn kat in zijn vrije tijd uitspookt.