Wintertijd

Van:  Ineke Wielinga, Haren

“ geef mie de nacht din heb ik onderdak” zingt Ede Staal.

Eind oktober is de wintertijd ingegaan. De donkere dagen voor Kerst zijn aangebroken En voor degene die het niet als zwaar ervaart, helpen de media wel een handje. Deskundigen buitelen over elkaar heen om te vertellen dat ons bioritme is verstoord.  En wat te denken van de winterblues. Grote aantallen mensen schijnen daaraan te lijden. De wintersport met sneeuw en zon brengt wel enige verlichting, maar met de huidige economische crisis is dit ook geen optie meer. Gelukkig hebben we de lichttherapie. Geen probleem of we bedenken in onze super verzorgingsstaat wel een therapie met bijpassende pil. Een hele geruststelling! Maar ik houd van de herfst en winter, ik ben er dol op! Hoe donkerder en hoe somberder, des te meer ik in mijn element ben. Een trieste, stille novemberdag. Mist, opgeslokt te worden door de mist, heerlijk!  Vanwaar deze afwijking?  De verklaring is eenvoudig. In de onze maatschappij is het motto zien en gezien worden. Een continue stroom van visuele prikkels. Ik voel mij soms overbelicht. Als ik ‘s avonds met mijn hond loop, doe ik dat het liefst in het donker. Geen voorbijgangers die je groetend passeren. Regen, wind en kou op mijn huid. Soms de maan, die tussen donkere, onheilspellende wolken, haar fletse licht op de kale takken werpt. De prikkelende, kruidige geur opsnuiven van een herfstavond of  luisteren naar de stilte van een winternacht. Al lopende  kom ik vaak tot prachtige gedachten. En soms ontstaat er schijnbaar uit het niets zo maar een oplossing voor een probleem dat speelt.  De duisternis is voor mij als een warme, veilige deken, waar ik heerlijk in wegkruip. Mijn holletje, helemaal van mij alleen. En vanwaar ik uitgerust en opgewekt een nieuwe dag begroet.