Roelien Rienks stopt met haar bedrijf

Op een avond in maart 2008 stonden twee agenten voor de deur van Roelien Rienks. Ze kwamen vertellen dat haar man Berend was overleden, zittend achter het stuur van hun camper. Zomaar langs de weg bij Westerbork.

De tijd stond stil en  het leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Roelien heeft hun gezamenlijke autobedrijf aan de Meerweg alleen voortgezet. “We hadden het samen opgebouwd en dat wilde ik niet zomaar opgeven”, zegt ze. “Maar het is heel hard werken. En als je man er niet meer is, voor wie doe je het dan eigenlijk? We hebben geen kinderen. Ik heb daarom besloten te stoppen.” Haar woonhuis/bedrijfspand naast de afrit van de A28 staat te koop. Zodra het is verkocht verhuist Roelien naar elders.

Roelien Rienks is in Haren opgegroeid en heeft altijd gewerkt bij autobedrijven. Ze deed verkoopadministratie bij Vanderdong (Haren) en tot 2004 bij Ennam (Groningen). Haar man Berend was ooit autoverkoper van het jaar voor het merk Ford. Het paar ging eind jaren 70 wonen aan de Meerweg, een perceel met een woonbestemming. In 1990 startte Rienks bij huis zijn eigen autohandel. De eerste auto was een Citroën, die hij opknapte en weer verkocht. De winst investeerde hij in andere auto’s en zo breidde zijn voorraad zich uit. De handel ging goed, maar de bezwaren van één omwonende waren niet van de lucht. De gemeente (burgemeester Klaas Weide) had weliswaar een voorlopige vergunning verstrekt, maar werd door klachten gedwongen die weer ter discussie te stellen. Rienks was een vechter. Hij begon een jarenlange strijd, raakte verwikkeld in procedures en pas in 2004 was dat leed geleden. Hij kreeg zijn felbegeerde bedrijfsbestemming, maar de strijd en stress hadden hem zwaar aangepakt. Roelien denkt dat zijn zeer plotseling overlijden aan een acute hartstilstand in verband staat met de genoemde moeilijkheden.

Mijn maatje was weg

“Ik heb de zaak voortgezet, maar kreeg wél te maken met de gevolgen van de crisis”, zegt Roelien. Ze knokte uit naam van haar man door en hield het bedrijf gaande. Maar zoals gezegd begon zij zich ook wel eens af te vragen voor wie eigenlijk? “Ik heb een lieve hond, maar verder zat ik hier natuurlijk alleen. Je bent je maatje kwijt, met wie je praat over de belevenissen van een dag. Als ik een auto had verkocht was er niemand om dat gevoel te delen. Daarom heb ik de knoop doorgehakt en besloten te stoppen. De voorraad is verkocht. Nu het pand nog.”

Roelien Rienks is haar klanten dankbaar voor het vertrouwen. Met gemengde gevoelens zal zij deze locatie verlaten. De locatie waar Berend voor heeft gestreden. Ze kijkt terug op intensieve en  heel mooie jaren.