Snoeiharde kritiek op financieel verantwoordelijken Haren

Een aantal Harenaars, met als penvoerder Frits Stavast, heeft een snoeihard stuk proza het licht doen zien, waarin het financiële beleid van de gemeente Haren in de afgelopen jaren wordt gehekeld. De verantwoordelijken worden neergezet als goochelaars. Haren de Krant wil een podium zijn voor alle opinies en plaatst daarom dit stuk integraal.

Door Frits Stavast

Gelooft u in wonderen?  Sommigen van u denken dan aan Uri Geller, Hans Klok of andere bekende artiesten. De meeste dingen die zij laten zien zijn helaas geen wonderen maar gewoon trucs, nepwonderen dus. Vroeger was ik al gefascineerd door Uri Geller die lepels kon ombuigen met zijn geest, kapotte horloges weer liet lopen, tekeningen kon natekenen die mensen eerder hadden getekend en die hij niet gezien had en  zaadjes in zijn handen uit kon laten spruiten. Zo’n goochelgave komt vaak op jonge leeftijd, zo’n  5 jaar oud, opeens, omringd door een wit licht en bijvoorkeur na een bezoek van aliens in ufo’s , jaren later uitvoerig getest door NASA. Tegenwoordig weet je dat er heel veel trucjes te verklaren zijn, maar toch…. sommige dingen niet! En dat heeft me dus altijd gefascineerd. De onbekende, niet te verklaren acts blijven de mens bezig houden, en ja , ook mij!

De “nieuwe” goochelaars zijn de moderne bestuurders van deze tijd.

Ze zijn mysterieus, onverklaarbaar en soms saai en puur nietszeggend. De vergelijking tussen goochelaar en de moderne bestuurder is snel gemaakt. Ik kom dan al gauw bij Enron, het grootste financiële schandaal uit de recente Amerikaanse geschiedenis. De boekhouding van Enron was buitengewoon ondoorzichtig, waardoor onduidelijk was hoe het energieconcern nu eigenlijk zijn geld verdiende. Totdat duidelijk werd dat er helemaal geen geld werd verdiend. Gedurende de gehele periode van haar bestaan had ENRON een jaarverslag gepresenteerd dat was gecontroleerd door een accountant die elk jaar weer verklaarde dat het jaarverslag een “getrouw beeld gaf van de werkelijkheid”. De goocheltruc optima forma.

De cijfers in een jaarverslag hebben voor de simpele burger weinig waarde maar voor de bestuurder staat wel wat meer op het spel. De jaarrekening kan hem soms maken of breken. En dat geldt in het bijzonder wanneer hij enkele dubieuze beslissingen heeft genomen. Als de bestuurder dan weet, dat hij moet opstappen na het brengen van slecht nieuws, zal hij de financiële informatie anders rapporteren. Zo worden door hele hordes bestuurders keuzes gemaakt om in hun veelal bombastische jaarverslagen cijfers en prestaties te vermelden die na verloop van tijd ernstig verdampen en niet waar blijken te zijn. Zelfs het achterhouden van informatie die schadelijk is voor het jaarverslag en-of een naderende herverkiezing, wordt dan serieus toegepast. Net als bij goochelaars geldt:  “Als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is het meestal niet waar.”

Het begrip “winstmanipulatie” is een echt maatschappelijk probleem geworden met niet alleen voorbeelden uit het bedrijfsleven maar heel veel navolging bij in de (semi)overheid.

Rond de begrippen creatief boekhouden, fraude en het getrouwe beeld van de jaarrekening bestaat er nog veel verwarring. Hoe kan bijvoorbeeld de wettelijk vereiste getrouwheid van de jaarrekeningcijfers zich verzoenen met het toepassen van creatief boekhouden? En waar ligt de grens tussen creatief boekhouden en fraude? Is die er ook wel? De parallel met de lokale politiek is gauw getrokken. In de afgelopen maand is in sneltreinvaart bekend geworden dat de gemeente Haren platzak is. Van de megalomane projecten: gemeentehuis, sportverplaatsingen, Nesciopark, Scharlakenhof, Stationsplein en Meerweg kan gezegd worden dat de goochelaars van weleer, het nieuwe college hebben opgezadeld met welhaast onmogelijke uitkomsten. We spreken niet meer van één verkeerd kromgebogen lepeltje maar welgeteld van minimaal euro 2,6 miljoen “lepeltjes” aan verliezen. En hoeveel meer konijnen zullen er ook nog uit de hoge goochelhoed getoverd worden? Terwijl de jaarverslagen in de afgelopen jaren allemaal een goedkeurende verklaring kregen van de accountant. Hoe laat zich dit nu verklaren? Welke goochelact en  welk trucje is er door heen geglipt?

Het is bijzonder om te zien hoe snel de inmiddels ex-bestuurders wegkijken en weglopen. Ja, welhaast wegrennen! Als echte goochelaars beschrijven ze vanaf de publieke tribune nu hun verbazing over de wonderen van weleer. Heel merkwaardig is het te constateren hoe het grote publiek hier mee omgaat. Wat doen we dan als burgers met de resultaten van deze goochelaars? Het grote publiek vergeet razend snel hoe de “lepels” er uit zagen. En dat is de kracht van deze goochelaars. Ze geven ons een gevoel van kortstondig geluk en tevredenheid. Mooie beloftes over een waanzinnig mooie toekomst. Het grote publiek droomt verder en gelooft in wonderen. Zij kijkt weer gefascineerd naar een nieuwe “act” van weer andere goochelaars en probeert ook deze weer te ontrafelen.  Een continue verslaving aan een afrodisiacum-genotsmiddel wat politiek heet. Het grote publiek: U en ik!!!