Op het bankje met Svetlana Tartakovska (35), kunstschilderes in Haren

Haren de Krant ontmoet mensen op het bankje naast de kerk.

Hallo Svetlana, leuk je hier te zien. Is er iemand in je leven waar je ‘het spijt me tegen zou willen zeggen’ en mag ik weten wie en waarom? Antwoord: “Daar kan ik wel kort over zijn. Als ik fouten maak zal ik niet nalaten om tegen iemand te zeggen dat het me spijt. Ik sleep dat niet als een steen achter me aan, maar zeg het direct. Dus op dit moment hoef ik tegen niemand te zeggen: het spijt me.”

Is talent, b.v. schildertalent, een toevalstreffer van de natuur of de gave van een God? Antwoord: “Ik geloof in God. Aan hem hebben we talent te danken. Dat begint als een zandkorrel in een oester. We zullen dat talent dan zelf moeten ontwikkelen met hard werken en discipline. We krijgen het niet cadeau.”

Wat moet ik doen om jouw woede op te wekken, hier en nu? Antwoord: “Kom niet aan me gezin, want dan wordt het beest in mij wakker. Ik snap ouders die wraak willen nemen op iemand die hun kind iets aandoet.”

Welke herinnering uit je kindertijd is je het meest dierbaar? Antwoord: “Het dorpje in Oekraïne waar mijn oma woonde. Ik was zes en mocht in de zomer bij haar logeren. Rood hoofddoekje om en in een kring dansen en zingen rond een vuur. Ik voel de sfeer en ruik de geur van toen nog steeds. Ze is gestorven toen ik twaalf was.”

Als jij koning Willem Alexander privé zou spreken, wat wil je hem dan beslist zeggen? Antwoord: “Dat ik zijn vrouw waardeer. Hoe zij is geïntegreerd. Hij moet wel een goed mens zijn, omdat zij dat voor hem over heeft.”

Welk liedje vind je zo leuk dat je het meezingt? Antwoord: “Volksliedjes uit mijn jeugd in Oekraïne. Als ik schilder luister ik er nog steeds naar via Youtube. Ik hoor daar weer dat mooie instrument: Bajan. Ze brengen me terug naar mijn kindertijd.”

Dank je, Svetlana. Het was mooi je op het bankje te mogen spreken.