Column redactie

Haantje

Als vader van drie dochters heb ik vroeger vaak kerels ‘om de deur’ gehad. Ik betoogde altijd dat ik foute exemplaren met luchtbuks en schrikdraad van mijn perceel zou verjagen. Aankomende vaders, hoor mij aan: jongens hou je toch niet tegen. En waarom zou je? Inmiddels wonen mijn dochters niet meer thuis. Sterker, ze wonen samen met topkerels. In het begin gedraag je je als vader tegenover de binnentredende mannen nog als iemand aan wie toestemming gevraagd moet worden. ‘Pas op wat je doet, want je hebt mij nog nodig, knaap’, ongeveer in die stijl. Maar de heren worden assertiever. Vaders van dochters hebben niet meer automatisch autoriteit, maar moeten die status zélf verdienen. In die pogingen slaag ik zelden. Als ik eens frivole grappen maak tegen schoonzoon Tim, kan hij meewarig het hoofd schudden en vol medelijden zeggen: ‘Ach het is zo’n fout grapje, wat jammer’. Andere schoonzoon Tjeerd kan bij mijn wilde plannen voor  briljante bedrijfsconcepten doodleuk verzuchten: ‘Ik heb ze wel eens beter gehoord’. Dan heb ik nog een derde schoonzoon, Robert. Hij is wielrenner. Die probeerde ik dus af te bluffen met mijn eindeloze fietstochten naar Hamburg, Zeeland en (zoals vorig jaar) Maastricht. Ik voelde mij superieur, maar wat denk je? Hij vroeg meewarig: ‘Heb je dat in drie dagen gedaan? Waarom niet in één dag?’. Ik wankelde en zei dat je Maastricht absoluut niet op één dag kunt befietsen. Mijn hart bonkte in mijn keel, zou hij zich onderwerpen aan mijn heldendom? Nee! Zijn woorden klonken als een vonnis: ‘Het moet in één dag kunnen. Ik ga dat deze zomer wel even laten zien!’. Het haantje in mij kraaide schor zijn laatste strijdkreet: ‘Dat lukt nooit’. En toch gaat hij het deze zomer proberen. Het zal toch niet lukken? Gauw naar Formido voor kopspijkers.

 

Hein Bloemink