Bericht van de wandelaar naar Rome (18 juni)

Op 7 juni vertrok Bert Romkes uit Glimmen te voet naar Rome. De eerste weken loopt zijn vrouw Miep mee. Het stel heeft nu 200 kilometer gelopen en bericht het volgende:

“Het eerste deel van het Pieterpad zit er op. We zijn in Vorden gearriveerd en krijgen de smaak te pakken. Na Coevorden waren de eindstops van de etappes Hardenberg, Ommen, Hellendoorn, Holten, Laren en dan nu Vorden. Nu bijna 200 km gelopen. De gastgevers, meestal B&B’s, zijn heel bijzonder en uniek in hun soort. Een enkele is zo weggeplukt uit ‘Man bijt hond’. De etappes zijn niet al te zwaar en dat komt goed uit voor de lichamelijke ongemakken die we (weliswaar in aflopende mate) nog steeds ervaren. Mijn linker hiel en achillespees spelen wat op en gister ook een blaar opgelopen omdat mijn duurste(!) linker Falke sok op de hiel wrijving veroorzaakte. Alles is gelukkig overkomelijk en het moreel is hoog. Opvallend is mijn ervaring dat ik zo graag de tocht wil volbrengen dat ieder ongemak aan mijn been een potentiele aanslag is op mijn voornemen. Dat vergt veel energie en dat is niet goed. Ook hier is loslaten de remedie, maar dat is niet altijd eenvoudig en wel te leren.

Over goede raadgevingen gesproken: iedere dag lezen wij een ‘opstekertje’. Dat verdient enige uitleg. Onze dochter Mirjam heeft ter gelegenheid van ons ‘samen-130 jaar-feest’ georganiseerd dat onze vrienden en familie kaartjes hebben gemaakt die we kunnen lezen voor als het eens tegenzit. Dat zijn bij elkaar een heleboel kaartjes die precies in een sigarettenpakje passen, niets wegen, maar wel zwaarwegend zijn voor de momenten dat we ze lezen. Iedere dag dus een ‘opstekertje’, een dagelijks hoogtepunt.

Maar er zijn meer hoogtepunten! De natuur is prachtig, het weer is bijzonder aangenaam om in te wandelen en onze dagelijkse memorabele ontmoetingen met andere mensen zijn heel leuk. Inmiddels vertellen we schaamteloos dat we naar Rome lopen en dat geeft steevast leuke gesprekken en reacties in de trant van: ‘als ik een pet op had, dan nam ik hem nu voor je af’. Dat zijn bemoedigingen die verslavend werken.

Ik heb gemerkt dat ondanks zorgvuldige voorbereiding, mijn ruglast toch te groot is. In het begin ben ik nog stoer en geef aan dat het wel gaat, maar gaandeweg komt het inzicht. In Hellendoorn stop ik anderhalve kilo in een doos en stuur die terug naar huis. Dat scheelt en maakt het lopen aangenamer.

Ook Miep krijgt de smaak te pakken. Ze besluit nog wat langer mee te lopen. De thuisbasis wordt gevraagd of dat kan en na het groene licht zal ze nu meelopen totdat Michiel, onze zoon haar komt aflossen. Dat zal op de 25e juni gebeuren, maar zover is het nog niet.”