Markante predikant Ruud van ’t Lindenhout overleden – lees meer

Afgelopen woensdag eindigde zijn laatste verhaal en sloot dominee Ruud van ’t Lindenhout uit Haren zijn ogen voor eeuwig. Hij werd 86 jaar en woonde in Huize Westerholm. Van ’t Lindenhout was sinds 1955 predikant en zijn aanpak van diensten was vooruitstrevend. Hij gebruikte symbolen uit de nieuwe tijd om oude verhalen op de kansel te verbeelden. In Zuidlaren bestond hij het om eens op een fiets de kerkdienst binnen te rijden. Van ’t Lindenhout was een denker, romanticus en dichter. Van zijn hand verschenen verschillende dichtbundels. In zijn gedichten voorzag hij de ernst van het leven van kanttekeningen, vaak luchtiger van toon. In een interview met onze krant typeerde hij zich wel als de ‘monteur van de firma Hartverwarming’. Soms repareren en vaak warmte geven. Maandag 13 juli om 10.30 uur is de uitvaartdienst in de Bamshorn in Haren. Daarna wordt de filosofische dorpsgenoot begraven op de Harenerhof.

“Ik heb mij altijd verhalenverteller gevoeld”, zei ds. Ruud van t Lindenhout destijds tegen de krant. “De verhalen die ik vertelde in mijn preken heb ik vaak voorzien van beelden en symbolen. Dan zijn ze boeiender en kun je duidelijk maken wat je wilt zeggen.” Hij is in 1955 in zijn ambt bevestigd te Wapserveen.

Van ’t Lindenhout werkte vervolgens in Lekkerkerk, Beverwijk, Zuidlaren en eindigde zijn actieve loopbaan als predikant van de Vrijzinnig Hervormden (Witte Kerkje) in Haren. Hij heeft zich altijd laten inspireren door het alledaagse leven om hem heen. “Ik vroeg me bij bepaalde gebeurtenissen altijd af: zit daar een preek in? Zoals die verwaarloosde man in Lekkerkerk die met afval en tuinrommel in de loop der jaren een vijver bij zijn huis dempte. Door die vorm van drooglegging veroverde hij stukjes aarde op het water. Daar heb ik toen over gepreekt. Nog steeds heb ik veel ideeën, ook al preek ik niet meer. Ik las laatst dat schilder Aad Veldhoen wel een pilletje zou wensen om eeuwig verliefd te kunnen blijven op de eerste geliefde. Hij was bezig aan zijn vierde huwelijk en had dus het zevende gebod geschonden. Zo’n opmerking maakt in mij dan weer het idee los dat ik wel een pilletje zou wensen voor de winterslaap. Laat mij maar in november slapen en in de lente ontwaken.” Typerende uitspraken voor Van ’t Lindenhout.

Zijn eigen moeder stelde de dominee kort voor haar einde in 1983 een vraag die hem altijd is blijven intrigeren: Ik zou zo graag weten hoe het hier nu verder gaat. Haar zoon Ruud van ’t Lindenhout over de wereld: “Ik heb de afgelopen jaren veel dictaturen zien verdwijnen, zoals Portugal, Spanje, Chili en Griekenland. Maar de vraag die nu domineert is: zijn mensen niet te dom om met die vrijheid om te gaan? Kan de mensheid de vrijheid aan? Ik heb mijn twijfels.”

In 1944 was de jonge Ruud van t Lindenhout (1928) ondergedoken in Friesland en maakte mee hoe een dominee zich beijverde voor voedselinzameling voor het hongerende westen. Hij vertelde de krant in 2005: “Ik was zo onder de indruk van wat die man deed, dat ik dacht: mensen helpen wil ik! Daardoor ben ik tot de studie Theologie in Amsterdam gekomen. Ik zie mezelf nog staan bij die boerderij in Lippenhuizen, op dat moment bepaalde ik dus als zestienjarige mijn levenskoers.”

De verhalenverteller is nu uitverteld.