Wandelaar naar Rome nu in Eifel….650 kilometer gelopen- lees meer

Bert Romkes uit Glimmen is sinds 8 juni te voet onderweg naar Rome. Hij deelt zijn ervaringen met de achterblijvers…

Door Bert Romkes

Vandaag is het precies vijf weken geleden dat ik met mijn levensreis naar Rome ben begonnen. Inmiddels liggen er al zo’n 650 kilometer achter me en het is een vreemde gewaarwording als ik bedenk dat ik die allemaal heb gelopen. En toch is het zo. Het leven van de dag van vandaag betekent ook dat de dagen van gister en daarvoor niet meer zijn dan mooie en dierbare herinneringen aan wat ik heb beleefd en gedaan. Wat telt is het nu en daar ligt mijn focus en aandacht. Dat merk ik elke dag weer. En als ik dan toch even stilsta en ‘achterom kijk’, dan zie ik een ontspanning bij mezelf over de zaken waarover ik me aanvankelijk zorgen maakte. Mijn lichaam is nu gewend aan dagelijks grotere afstanden lopen. Waar ik in het begin opzag tegen wandelingen boven de 25 km is er nu het vertrouwen dat langere wandelingen, ook in de extreme hitte die ik meemaak, ook ‘gewoon’ zijn te doen. Vroeg op, voldoende pauzes nemen en veel, heel veel, drinken.
Ik merk ook dat iedere dag weer in eenzelfde ritme verloopt. Vroeg opstaan, ontbijten, rugzak inpakken, waarbij alles zijn eigen plekje heeft en alles in gereedheid brengen voor de wandeling van de dag. In de Eifel is het stil en kom ik urenlang niemand tegen. Ik raak eraan gewend en gehecht om zo te wandelen. Er is geen moment dat ik me bang of alleen voel.

Ik ontmoet in deze streek minder mensen dan in Nederland op het Pieterpad. Logies, er lopen ook minder mensen. Maar het is ook zo dat de mensen hier zich wat minder laten ontmoeten. Ze groeten niet gauw in het voorbijgaan, en zijn al helemaal niet als vanzelf geïnteresseerd in wat zo’n man met zo’n rugzak allemaal van plan is. Het lijkt wel alsof ik eerst door een stug vel moet prikken om echt in contact met ze te komen. Wel is er het wederkerend contact met Imke uit het midden van ons land, die in haar uppie ook naar Rome loopt. In twee etappes. De eerste dit jaar en volgend jaar het slotstuk. We komen elkaar op de meest onverwachte momenten en plekken tegen, en dat schept merkwaardig genoeg al snel een vertrouwensband waardoor je makkelijk in contact met elkaar komt. Dat betekent ook dat ik als alleengaande iets bijzonders opmerk: Hechten en onthechten. Ik ontmoet mensen met wie ik intensief contact heb en vervolgens weer moet loslaten om weer alleen verder te gaan. Ik ben met mijn vertrouwde relatie gewend om bij voortduring te delen en dat is bij een alleengaande niet het geval. Een heel verschil, waarmee ik geen oordeel heb over goed of niet goed. Het gaat erom wat je ermee doet.
In Bad Godesberg, vlak bij Bonn, komt vriendin Piety mij een aantal dagen vergezellen. En al kennen we elkaar al lang en goed, toch merk ik dat drie dagen wandelen met elkaar een welkome verdieping in vriendschap betekent. Da’s mooi!

In Andernach, de etappe voor Koblenz, stapt ze op de trein en keert terug naar Glimmen. Ik mis haar als zij langzaam uit beeld verdwijnt.
Ik Koblenz staat Paul, dispuutsgenoot en vriend sinds vele jaren, in afwachting van mijn komst. Ook hij gaat een aantal dagen meelopen en ik herken in hem de gemoedstoestand bij mezelf toen ik met de wandeling begon. En zo ga ik steeds weer een stap verder, samen met dierbaren of alleen. En telkens weer, iedere dag, als ik mijn logeeradres verlaat en de onbekende dag binnenstap, doe ik dat met een lach op mijn gezicht. Ik geniet intens en ben reusachtig blij dat ik dit mag en kan beleven.
Het mooie van deze weg naar Rome is de prachtige en afwisselende natuur waar ik doorheen loop. De Noord-Eifel, het eerste stuk in Duitsland, met golvende graanvelden en uitgestrekte, verstilde bossen. Dorpjes die in kleine dalen verscholen liggen en opeens tevoorschijn komen. De verraderlijk vermoeiende heuvels die echte ‘kuitenbijters’ blijken te zijn. Het geeft uiteindelijk allemaal voldoening.

En dan, na de Eifel, de snelstromende Rijn die onophoudelijk ruimte biedt aan heen en weer varende aken. Het weer is weliswaar aan de warme en soms ook aan de hete kant, maar dat geeft wel een dimensie aan de vergezichten als je bovenop een heuvel over de Rijn en haar omgeving uitkijkt.