Wandelaar naar Rome is de bergen nu voorbij….-lees meer…

Bert Romkes uit Glimmen vertrok 7 juni uit Glimmen voor een voettocht naar Rome. Hij doet geregeld verslag van zijn ervaringen. Hieronder berichten van zondag 13 september.

Vandaag 13 september, ben ik 14 weken onderweg, heb ruim 1700 km glopen, kan er maar niet genoeg van krijgen en we genieten van een rustdag in Verona, de stad van de ‘Arena’, waar de befaamde openluchtopera’s worden uitgevoerd.
De bergen van Oostenrijk en noord-Italië hebben we gister achter ons gelaten en ons wacht nu de uitgestrekte en waarschijnlijk warme Povlakte. Verona, aan de voet van de bergen en het begin van de vlakte, is een drukke stad. Ik ben de drukte niet gewend en merk dat deze drukte ook niet zoveel toevoegt aan het geluk van alledag. Met enige weemoed denk ik terug aan de fantastische tijd in de bergen. Iedere dag weer een onbekend avontuur met prachtige uitzichten en een nietig gevoel dat me bekruipt als ik de indrukwekkende grootsheid van de imposante bergen beleef.

En wat hebben we een geluk met het weer. In de veertien weken dat ik nu op weg ben heb ik misschien 4 of vijf dagen gehad die wat minder waren. Heel weinig regen, temperatuur soms wat aan de te hoge kant, maar dat is overkomelijk.
Wat me ook meer en meer opvalt is dat het besef dat Rome nadert steeds grotere omvang krijgt. Grappig om te merken dat alles in de tijd zo zijn eigen plaats vraagt en ook vanzelf ingevuld wordt. Het is nog ongeveer 800 km lopen naar Rome en we verwachten daar begin november aan te komen. Dat betekent dat het nu ook tijd wordt om te gaan regelen dat ik op audiëntie bij Paus Franciscus kan komen. Ik heb onderweg gehoord welke wegen ik daarvoor moet bewandelen en de eerste stappen daarvoor ga ik nu nemen. Ik hoop echt van harte dat het me gaat lukken!
Het samen met Miep onderweg zijn naar Rome is heel vertrouwd. We praten veel, maar kunnen ook lang stil zijn om de indrukken van de reis te verwerken. Want dat deze reis indruk blijft maken is ontegenzeglijk waar. Telkens weer met heel andere klemtonen, maar altijd verrassend en vernieuwend. Ik denk ook vaker na over wat deze reis me zal gaan ‘nalaten’. Ik kan dat nog niet goed onder worden brengen, maar dat er wat in mijn leven gebeurt is voor mij duidelijk. Wellicht lukt het me daar later wat meer over te schijven.
De rest van onze reis wachten ons de Povlakte tot Bologna, daarna de ‘Via degli Dei’ naar Florence en als mooi sluitstuk de Franciscaanse voetweg door de Apennijnen over Assisi naar Rome. Dat zijn routes waar we ook zelf meer aan moeten voorbereiden. Tot nu toe waren het gebaande wegen die met behulp van de GPS heel goed te volgen waren. Of dat zo blijft is afwachten. Wat wel heel anders is is de communicatie met de Italianen. Ze spreken niet veel ‘over de grens’. En mijn Italiaans is nog niet op conversatieniveau. Bespreken van overnachtingen en andere dagelijkse dingetjes is geen probleem, maar een spa dieper is er nog niet echt bij. Dan wordt het meer handen en voetenwerk en daar zit niet het ‘gevoel’ dat nodig is om goede gesprekken te voeren. Wellicht komt het nog.