Gevangen door ALS…en toch vrij – lees meer…

 

Oud-huisarts Pieter Jelle van der Ploeg (1961) uit Glimmen is gevangen in een verzwakt lichaam. De ziekte ALS sloopt zijn spieren en zal uiteindelijk ook overwinnen. Misschien al heel snel. Maar zijn geest is nog steeds vrij. Oersterk, niet rancuneus en heel optimistisch. In de laatste fase van zijn leven wil hij ons motiveren om het onderzoek naar deze slopende ziekte te steunen.

 

Pieter Jelle van der Ploeg zat twee jaar geleden in de volle hectiek van zijn praktijk in Sappemeer toen plotseling zijn toekomst in drie letters werd afgekort: ALS. Zoals een huisarts betaamt heeft hij vervolgens zijn naasten haarfijn uitgelegd wat dit vonnis inhield. Onverbloemd en dat viel hem loodzwaar. Als hij daaraan terugdenkt huilt hij. En nu, twee jaar later zit hij bijna roerloos in zijn rolstoel, strak gezicht. Woorden zijn verworden tot geluidjes die door zijn vrouw Anja worden vertaald. In maart 2013 maakte Pieter Jelle met andere huisartsen een uitstapje naar Schiermonnikoog en daar vielen hem de eerste subtiele symptomen op. De ziekte kondigde zich aan als een wolf in schaapskleren. Hij ging naar zijn eigen huisarts, werd doorverwezen naar de neuroloog. Die kon hem niet geruststellen. Tijdens het mountainbiken sprak Pieter Jelle tegen vrienden voor het eerst zijn vrees uit: “Het zou ALS kunnen zijn”.

Huisarts met hart en ziel

In mei 2013 werd de diagnose gesteld. Met het scherpe mes van de waarheid werd de weg naar de toekomst afgesneden. Pieter Jelle was nog maar vier jaar huisarts. Hij was ooit uitgeloot voor geneeskunde, waar zijn hart lag. Tweede keus was de studie scheikunde, die hem leidde naar een loopbaan in de chemie. Maar de liefde voor het beroep huisarts bleef branden in zijn hart. Op zijn 42^e besloot hij alsnog geneeskunde te gaan studeren, zes jaar lang in de boeken. Toen hij uiteindelijk huisarts kon worden (2010) was hij gelukkig. In een radio-interview voor de KRO, kort voor zijn diagnose, vertelde hij er uitbundig over. Het terugluisteren brengt hem van zijn stuk. De confrontatie met zijn stem van toen, met zijn blijdschap.  Pieter Jelle was geliefd bij zijn patiënten, dat blijkt uit de teksten op kaarten na zijn afscheid. Dat hij nu zelf ‘casus’  is geworden is wrang, maar ook ontluisterend. Hij ondervindt hoe moeilijk het is om je weg te vinden in zorgland. Zijn vrouw Anja, voormalig verpleegkundige, erkent dat zelfs zij zich tot het uiterste moet inspannen om de juiste zorg te mobiliseren. “Ik kan me voorstellen dat mensen regelmatig niet de beste zorg zullen ontvangen, omdat ze verdwalen. De informatie die ze krijgen is soms verwarrend en vaak onjuist”, zegt Anja. Naast het ALS-team van het UMCG en thuiszorg helpen buurtgenoten, familie en vrienden. “Pieter Jelle zal dus thuis wonen tot het eind”, zegt Anja.

Pieter Jelle spreekt

Een gesprek met Pieter Jelle is eerst vooral pijnlijk en verdrietig, maar krijgt een wending. Wie hem in de ogen kijkt en écht wil luisteren naar zijn stem; wie de kern van zijn verhaal wil horen, die ziet opeens een kerngezonde persoonlijkheid met (bijna terloops) dat doodzieke lichaam. En die persoonlijkheid zegt: “Ik ben nu gewend aan dit lichaam. Aan de afhankelijkheid. Ik aanvaard mijn ziekte, want als huisarts heb ik genoeg zieke mensen gezien om te weten dat je het leven moet nemen zoals het komt. Boos ben ik niet. Ik heb nog veel om voor te leven. Ik wil weten hoe het mijn kinderen gaat. Hoe het in de wereld gaat. Ik geniet van muziek, jazz en klassiek. Maar ik denk niet langer dan drie maanden vooruit. En ik ben zeker dat deze ziekte ooit te genezen is. Omdat ik geloof dat deze strijd is te winnen doe ik een beroep op iedereen. Doneer geld aan het onderzoek. Voor mij zal het te laat zijn, maar voor heel veel anderen niet. Daarvan ben ik overtuigd.” Doneer via: www.als.nl

 De ziekte ALS: De zenuwen die de spieren aansturen worden aangetast . Hierdoor werken de spieren niet goed meer, waardoor ze als het ware afsterven. Per jaar krijgen 500 mensen in Nederland de diagnose. Ongeveer 1500 mensen hebben de ziekte. Levensverwachting 3-5 jaar.

Een gedicht dat bijna een lijfspreuk is geworden voor optimist Pieter Jelle. Het ontroert hem. Geluk is een reis, geen reisbestemming. Zelfs nu zegt hij nog: “Ik ben gelukkig.” Gevangen in een ziek lichaam, maar vrij van geest. Hoe een interview een les voor de interviewer kan zijn.

“There is no better time than right now to be happy.
Happiness is a journey, not a destination.
So work like you don’t need money.
Love like you’ve never been hurt, and,
Dance like no one’s watching…”

Pieter Jelle van der Ploeg in 2013…