Nieuwe column Ageeth Vanderveen (februari 2017)

Zwitsal

O, wat is zij kwaad. Ik heb een moeder aan de telefoon. Ze heeft vier dochters, maar alleen de jongste van vijf jaar woont bij haar. En nu heb ik gezegd dat het niet goed gaat: ik ben er van de week geweest en wat een klerezooi. Beschimmeld eten in de keuken, de kamer vol rook, o-ve-ral troep, het bed van het meisje stinkt naar urine. Op school wordt ze gepest omdat ze stinkt. ‘Of ik wel weet hoe zwaar het is om alleen een kind op te voeden? Hoeveel stress ze heeft om alle instanties van zich af te houden? Dat ze ie-de-re ochtend opstaat om half 8 om haar kind op school te krijgen? Moet ze soms buiten gaan roken, in de kou?’
Diezelfde middag heb ik vader aan de telefoon. Hij is gescheiden van moeder en heeft haar al zo vaak gezegd dat ze in huis digitaal moet gaan roken. ‘Hoe moet moeder gaan roken?’
‘Digitaal. Of elektronisch of zo. Dat schijnt niet zo schadelijk te zijn voor de longen van kinderen.’ Of hij zich zorgen moet maken dat zijn dochter uit huis wordt geplaatst?
‘Nee hoor’, zeg ik. ‘Maar moeder moet echt iets doen aan de hygiëne bij haar thuis. Misschien kun je haar eens helpen poetsen, of kleren kopen voor je dochter, of helpen koken?’
Vader moet lachen, dat is vrouwenwerk. Hij heeft echter vier dochters van in de dertig en hij zal hen eens vragen of ze tijd hebben om moeder af en toe mee te helpen. Nou ja, als het maar verbetert. Dan laten we die emancipatieboodschap maar even voor wat die is. ‘Over vier maanden ga ik kijken of de situatie is verbeterd,’ zeg ik. ‘Ik zal een blinkend huis aantreffen,’ zegt vader. ‘Met een meisje dat ruikt naar zwitsal.’