Column Huub van ’t Hek maart 2017

Dood en vernieuwing

Huub van ’t Hek

Pasen is een lentefeest. Een feest van vernieuwing. In de natuur zichtbaar, hoorbaar en voelbaar, Lentekriebels en lentejeuk. Nieuwe kleuren in bomen, bloemen en planten. Het hooglied van de vogels. Zo tegengesteld aan de winter. Het tijdperk van de schijndood. Bomen teruggebracht tot skelet. Weinig kleur in de flora. Veel vogels zonder lied. Dood als voorwaarde voor nieuw leven.

Het mensbeeld van de 18e eeuw. De man als mens, de vrouw als hulpvaardig aanhangsel. Dat mensbeeld vraagt om vernieuwing. De Mattheus Passion van J.S. Bach is het lijdensverhaal van de 18e eeuwse vrouw. Zij zoekt een nieuwe bruidegom, de bijbelse metafoor voor de dood. Picander voorziet haar van de mooiste teksten, Bach voorziet haar van de mooiste muziek. Aan het eind van de voorstelling heeft zij zich met haar nieuwe voorbeeld verenigd. De dood overwonnen. Het nieuwe leven gecreëerd.

Het wereldbeeld van de 19e eeuw. De elite als mens, het volk als hulpvaardig aanhangsel. Dat wereldbeeld vraagt om vernieuwing. Ludwig van Beethoven begeleidt met zijn muziek het kantelen van dat wereldbeeld. In oratorium, opera en symfonieën. Daarin lezen en horen wij het eeuwig dagelijkse proces van de verandering en de verbetering. Metaforen voor de dagen van de Goede Week en Hemelvaart en Pinksteren.

Het mensbeeld en wereldbeeld van de 21e eeuw. De politieke elite als mens, het volk als protesterend aanhangsel. Mensbeeld en wereldbeeld vragen om vernieuwing. Krijgen voorlopig nul op het rekest. Moeten nog één keer 18e eeuwse mannen van een heel slecht kaliber doorstaan. Rusland, Turkije, Polen, Hongarije en de USA als voorlopers. Gelukkig hebben wij Bach en Beethoven als troost in deze barre en moeilijke tijden.

De verkiezingen gingen over het verleden. De politieke elite ziet haar eigen dood niet. Denkt dus dat de crisis over is. Macht is blind en regeert in de duisternis. Ziet dus niet waar en wanneer het nieuwe leven opbloeit. Wij wel. Met Bach en Beethoven.