Column Ageeth Vanderveen (april 2016)

Ageeth werkt in de hulpverlening o.a. in Haren.

,Ze’

De autistische zoon van mijn vriendin heeft sinds 1 januari 2015 geen probleem, maar een kans.
‘Ze hebben namelijk een enorme focus’, legde de mevrouw van het UWV uit aan mijn vriendin. ‘Als je ze maar in een prikkelarme omgeving laat werken, kunnen ze veel meer dan je denkt.’ Het was of ze reclame maakte voor de labrador als blindengeleidehond. ‘Ze’. Wij lagen dubbel, omdat het zo erg was. Laatst was ik op huisbezoek bij een gezin: vader was moeder aangevlogen in bijzijn van hun kinderen. Hij vertelde dat hij zijn baan bij de sociale werkplaats kwijt was geraakt, in de bijstand kwam en moest solliciteren op reguliere banen. Maar dat kan hij helemaal niet aan. Door de druk was hij depressief en aan de drank geraakt en zodoende vliegt hij nu regelmatig zijn vrouw aan, die zich namelijk helemaal dood ergert aan zijn constante en negatieve aanwezigheid. Nu is hij gek verklaard omdat hij de kans moest krijgen om mee te doen en moet hij het maatschappelijk werk dagelijks over de vloer dulden, omdat anders zijn kinderen worden afgepakt. Ingewikkeld. Ik ben blij dat ik niet bij ‘ze’ hoor. Dan weer word je de bossen ingerold en na 4 jaar moet je weer participeren, ik zou het niet bij kunnen houden. Hoe zou het voelen wanneer iemand je vertelt hoe je in elkaar steekt en beslist wat goed is voor jou? En dat uit volle overtuiging, omdat diegene net een training heeft gevolgd waar enthousiast is uitgelegd dat uit recent onderzoek is gebleken…Terwijl het vaak gewoon verdrietig is om te moeten leven met een beperking, of om een zorgenkind te hebben. Beleid is richtinggevend, maar door het te implementeren als collectief ideaal wordt het paternalistisch en betuttelend. En dat veroorzaakt een hoop individueel leed.