Column Bert Heikens, huisarts in Haren (april 2024)

Hotelgedachten

Dagelijks rijd ik langs het oude hotel in Haren, waar nu Oekraïense vluchtelingen worden opgevangen. Ik betrap me erop dat ik toch altijd even kijk. Ik realiseer me dan nog maar weer eens hoe goed we het eigenlijk hier hebben in Nederland. Terwijl zij misschien alles kwijt zijn, hun huis, hun familie, hun alles.
Ik stam uit de jaren ‘60 en heb mijn hele leven vrijheid en relatieve welvaart kunnen ervaren. Ik weet niet anders, want ik ben niet anders gewend. En toch denk ik, als ik naar dat hotel kijk, dat het ook zomaar ineens zou kunnen veranderen. Want het is allemaal niet zo vanzelfsprekend. Laatst maakte ik een digitale verwijzing voor een patiënt en kon kiezen uit allerlei ziekenhuizen met verschillende wachttijden. De patiënt en ik kunnen kiezen wat ons het beste past. En er zijn diverse ziekenhuizen in onze buurt. Ik geef één druk op de knop en de specialist aan de andere kant van de lijn ziet waar het over gaat en kan er eventueel direct op reageren. Ik realiseerde me toen eens te meer wat voor een ongekende luxe dit eigenlijk is. Maar met de oorlog in Europa dichtbij, zou alles ook zomaar eens snel kunnen veranderen. Deze dreiging is voor mij nog nooit zo voelbaar geweest als nu. Ik denk wel eens dat mijn ouders dit misschien ook wel moeten hebben gevoeld, zo vlak voor de Tweede wereldoorlog. Met mijn druk op de knop kan ik iemand helpen. Maar diezelfde druk op een andere knop van iemand die geen goede bedoelingen heeft met ons landje, kan alles in één keer overhoop gooien. Dan ligt bijvoorbeeld al het internetverkeer in één keer plat. Of erger nog, in korte tijd kunnen alle belangrijke voorzieningen, die nu zo vanzelfsprekend lijken, uitvallen. Ondanks mijn zorgen en mijn maatschappelijke betrokkenheid, probeer ik me er toch niet teveel in mee te laten slepen. Hoe erg ik het ook allemaal vind, soms kijk ik bewust even niet naar het nieuws. Of ik beperk me tot enkele korte nieuwsfeiten en verdiep me er niet teveel in. Laten we vooral ook in het hier en nu blijven en zorgen voor elkaar en voor alle mensen die onze hulp hard nodig hebben, ongeacht waar hun wieg gestaan heeft.