Column Hein Bloemink (mei 2018)

Knop om!

Ziezo. De knop kan om. Sinds 2013 wordt Haren heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees als het gaat om de fusie met Groningen/Ten Boer. Ik wil hierbij bekennen, dat ik vurig hoopte dat Haren de sterke, zelfstandige gemeente zou blijven die het nu is. Een gemeente waar de dorpse maat tot norm is verheven en waar je de bestuurders op straat kunt aanspreken op hun beleid. Ja, ik was tegen fusie met Groningen. Maar nu het democratische proces (hoe rammelend ook) uiteindelijk leidt tot de beslissing dat het doorgaat, moeten we de knop omzetten. Niet meer strijden. Niet meer treuren. Onderdeel van democratie is ook, dat je je kunt neerleggen bij beslissingen. Het fundament onder democratie is, dat iedereen de knop van ‘protest en verzet’ kan omzetten naar ‘we maken er wat moois van’. Wie dat niet doet, bewijst de democratie en de samenleving een slechte dienst. Wie blijft mokken en ondermijnen, maakt de wereld lelijker in plaats van mooier. Ik heb dus de knop omgezet en stel mij nu open voor de nieuwe situatie. Het lijkt me goed als de Harenaars nu met extra ijver hun best gaan doen om hun Harense identiteit te behouden. Meedoen aan de Harense samenleving in plaats van verzetten tegen de Groningse. We moeten de wonden gaan helen, die zijn ontstaan in de afgelopen jaren. Haren is verdeeld in drie groepen: pro fusie, contra fusie en ‘het kan me geen moer schelen’. Deze drie groepen moeten weer één worden, denk ik. Positief over wat we hebben en niet langer verzuurd over wat we kwijtraken. We zijn flexibel toch? De wereld vergaat niet. Haren blijft Haren. Onnen blijft Onnen. Glimmen blijft Glimmen. Noordlaren blijft Noordlaren.