Column Hein Bloemink november 2015 – nu online

Klompen

Waarom moeten werkers in de zorg een complete boekhouding voeren om te bewijzen dat hun zorg goed is? Waarom gaat de inspectie niet gewoon afdelingen op om met eigen ogen te zien of de zorg daar deugt? En waarom is het belastingstelsel onbegrijpelijk met een wirwar aan toeslagen, terugkrijgen, bijbetalen? Kunnen burgers niet gewoon ingedeeld worden in vier of vijf belastingpercentages over hun verdiende geld?  Waarom wordt de OZB niet gewoon afgestemd op het aantal vierkante meters woonoppervlak in plaats van op schimmige waardebepalingen? Waarom weet een zorgvrager de juiste zorg niet meer te vinden in het oerwoud van polissen, instanties en zorgverleners die het ook allemaal niet meer snappen? En zo word ik gekweld door nog tientallen vragen. Welvaartsziekte nummer één is:  ingewikkeld maken. We willen het té goed regelen. We willen ieder risico uitsluiten. We willen geen ongemak meer dulden. Afvinken en niet meer over nadenken. En om dat te bereiken creëren we een maatschappij die in de knoop zit en die vaak juist voor (kostbaar) ongemak zorgt. Die knoop wordt gemaakt door gebouwen vol mensen en er zijn net zoveel gebouwen vol mensen nodig om de knoop te proberen ontwarren. Ik pleit voor klompen als nationaal symbool van de eenvoud. Ik wil leiders met boerenverstand! Als we de maatschappij namelijk weer gaan snappen, gaan we ook weer zelf nadenken. Zouden we op deze manier ook niet kunnen kijken naar het zelfstandig voortbestaan van Haren? Dat is toch gewoon een stichting met 18.500 leden en een omzet van 42 miljoen euro? Met een catalogus producten en diensten en wethouders als verkoopleiders? Zou je zo´n bedrijf dan niet kunnen besturen als een stichting? Zonder winstoogmerk maar met tevreden klanten? Of ben ik dan wéér te simpel van geest?

 

Hein Bloemink