Fietsen naar de Hemel – door Freerk de Boer, Haren – november 2025

Freerk gaat waarschijnlijk binnenkort overlijden en schrijft tot het zover is maandelijks een column voor Haren de Krant.

Mantel

Eerst een kort stukje historie. 2019 en net zestig geworden en een maand later begint het.
Balans zoek en warrig maar niet altijd, dus naar de dokter die mij toch naar het ziekenhuis stuurt. Veel onderzoek maar geen duidelijke diagnose, nee dat duurde meer dan een jaar. Toen was er een voorlopige conclusie: Sle, dat is een auto immuun ziekte. Heftig maar leefbaar echter er zit meer in het vat bleek weer een jaar later. Blaaskanker. Na wat testen met chemovloeistof bleek het niet goed te reageren en dus een stoma. En na een jaar leek het allemaal goed en ging het leven verder. Dan ontdek ik een zwelling in de lies en toch de huisarts even laten kijken. Terug naar het hospitaal voor een scan en het resultaat is vernietigend. Uitgezaaide kanker in lymfeklieren en in het scrotum. Nou lekker dan. Behandelen of niet? Na overleg besloten om het niet te doen en zien hoe lang ik het leven nog kan rekken. Intussen is er al geruime tijd zorg en hulp aanwezig die mij ondersteunt. En dat is niet zomaar even een leuk tijdverdrijf. Nee, mijn gemoedsrust drukt ook op de verzorging en vooral op mijn lief. Zij draagt elke dag de zorgen en problemen met zich mee en spreekt die soms ook uit. Naast haar eigen problemen probeert ze de mijne ook te begrijpen maar ook vindt ze de ruimte voor de nodige humor en voor fietsmomenten.
Voor mij onbetaalbaar wat ze doet! Dan zijn er nog verschillende andere mensen die op allerlei fronten hulp bieden. Iedereen met zijn/haar eigen kwaliteiten. Ik besef mij wel dat ook zij straks met een overlijden te maken krijgen, maar wanneer is onbekend, ook voor mij. Dat is niet iets om licht over te denken, want er is een liefdevolle band tussen ons allen gegroeid en dat voelt goed. En die mantel is veel waard. Hoe gaan zij straks om met hun emoties? Het is niet zomaar een baan of daginvulling. Daar zou best wat meer aandacht voor mogen zijn want ook zij vallen in een gat, en ook financieel is er een gat voor de mensen. Is er dan hulp voor deze groep? Dat is wenselijk en zou een mooi gebaar zijn, ik hoop dat dat ooit realiteit wordt want zonder mantelzorgers zou ik het veel moeilijker hebben gehad en met mij de lotgenoten die ziek zijn of met een handicap moeten leven. Hulde aan de mensen die de zorg op zich nemen!