Fietsend naar de hemel – column door Freerk de Boer

Freerk weet dat hij niet meer lang te leven heeft en deelt zijn ervaringen met de lezers van Haren de Krant.

Besluiten
Wat besluit ik en waarom. Al zes jaar ziek en de kans op verbetering is minimaal, dat kun je als hoopvol zien, maar wat vindt mijn hoofd of hart daarvan. Dat hart kent emoties en wil niks liever dan fijn met ons tweeën doorgaan. Die probeert het positief te zien en te beleven. Toch zit er een donkere kant aan dat hart. Niet omdat ‘t afsterft maar iets trekt het naar beneden. Dat zijn de sombere dagen. De vraag is wanneer zit je op het kantelpunt en is de negatieve spiraal sterker. Het hoofd wil dan graag positief blijven maar heeft het ook moeilijk met die gedachte. Inmiddels ben ik een jaar na het slechte gesprek er nog steeds, maar hoe hoopvol is dat? Ja, ik kan wel zeggen dat de artsen het niet hadden verwacht en dat ik een atypisch geval ben. Nee, die hadden mij niet terug verwacht in het ziekenhuis voor een bestraling. Dus mooi wel gelukt. En toch is de situatie er langzaam op achteruit gegaan. Die bestraling maakte me erg moe en dat had ik niet verwacht. Is het dan nutteloos geweest? Nee, de pijn is afgenomen en er was lange tijd een verkleining merkbaar. Daar moet je dan een positieve draai aan geven want je kunt wel weer fietsen en dat is geweldig geweest.
Echter het noodlot blijft me achtervolgen en door botwoekering breekt er een stukje bot in mijn heup af, het gevolg is belachelijk veel pijn in de heup en de mobiliteit is op slag naar nul gezakt. Op dat moment begint de vraag te stuiteren in mijn hoofd, wil ik dit nog of stopt het nu en hier? En dan zakt die hopeloze pijn dankzij morfinepleisters naar een minimaal niveau. Er is echter één bijwerking, de hersencellen slaan op hol en ik ben niet bewust meer van het zijn en dat is heel lastig voor iemand die graag de controle heeft over zijn eigen kop. Dat is geen goed moment om de levensvragen te beantwoorden. Gelukkig kunnen de pleisters eraf en komt de grijze massa langzaam terug in de schedel en kan er weer gedacht worden. Tja, dat geeft nieuwe inzichten die we samen kunnen overleggen. Wat ik zelf wil, is de hamvraag. En dan blijkt dat niet eenvoudig te beantwoorden. Tegenwoordig slijt ik de dagen vooral liggend op een bed in de kamer, maar is dat leven? Een moeilijk besluit. Ja, we zijn met z’n tweeën en hebben nog lol en we gaan af en toe weg op onze blauwe driewieler en er zijn ook mooie verrassingen, zoals een livestream van the Red Hot Chili Peppers geregeld door mijn lief en de stichting ambulance wens. Toch blijft die ene vraag opborrelen: hoe en wanneer is het genoeg en neem ik afscheid van mijn dierbaren? Wordt het wachten op de palliatieve ingreep of wil ik zelf de datum en tijd kunnen bepalen? Hoe kun je godsnaam een keuze maken? Op dit moment is het geen groot lijden hoor, maar de beperkingen stapelen op en dat frustreert mij enorm. Daarbij neemt de eetlust ook af tot een ongewoon niveau voor mij, ‘s avonds is het vaak: nee laat maar ik heb geen zin. Zelfs chocola en pizza of drop laat ik vaak voorbijgaan en dat kun je je niet voorstellen als je mij kent. Maria moet dit ook aanhoren en dat lijkt mij niet fijn want ze doet haar stinkende best om iets te maken voor mij wat ik dan wel lust. Dus hoe ga ik het einde tegemoet? Doorgaan totdat de morfine mij inhaalt of neem ik het heft in eigen hand en vraag om euthanasie. In beide gevallen is het nu nog niet de tijd voor welke oplossing dan ook.