Anne Douwsma gaat door zolang het kan

Voor de brildragers onder de lezers: misschien is het opgevallen dat de eigenaar van Pearle Opticiens aan de Brinkhorst niet meer dagelijks in de winkel aanwezig is. Hemzelf is dat een doorn in het oog.

“Al loop ik slecht,  ik zie gelukkig goed”, zegt  Anne Douwsma (43), eigenaar van Pearle Opticiens aan de Brinkhorst. Hij heeft multiple sclerose, kortweg MS. Deze zenuwaandoening kan oogklachten veroorzaken. “Dat had ik wel héél frustrerend gevonden”, zegt Anne. Het mooie van zijn beroep vindt hij dat hij mensen helpt met zichtproblemen en het commerciële aspect van zijn werk spreekt hem aan. “Het betekent meer dan alleen maar een bril verkopen”, vindt hij. “Ik moet zorgen dat elke klant de bril krijgt die hij of zij had willen hebben.” Eruit halen wat erin zit, is zijn motto. Zowel zakelijk als privé.

Hij begon in 1989 te werken bij de Brilmij, waar hij vijf jaar later bedrijfsleider werd in Veendam. De Brilmij was inmiddels Pearle Opticiens geworden. Na een paar jaar werd hij bedrijfsleider in Paddepoel en bleef dat tot 2004. Tussendoor was hij korte tijd rayonmanager maar daarvoor bleek het rayon toch niet groot genoeg.

 

Deuren gaan dicht

Anne werkte een paar jaar in Paddepoel toen hij merkte dat hij regelmatig geen gevoel in zijn handen had. Al snel werd duidelijk dat hij aan MS leed. Toch wachtte hij tien jaar voordat hij de diagnose liet stellen. “Ik wilde het niet”, zegt hij. “Allerlei deuren gaan dan opeens voor je dicht. Ik had nog teveel plannen.”

Eén van die plannen was een eigen winkel. Samen met zijn vrouw Yvonne kocht hij in 2004 de vestiging van Pearle Opticiens in Haren. “We begonnen samen met één werknemer”, vertelt hij. “Nu werkt Yvonne nog een dag in de week en hebben we vier mensen in dienst.” Trots voegt hij eraan toe: “In 2008 waren we de Pearlevestiging met de hoogste klanttevredenheid van het hele land.”

 

Caravan weg

Een eigen winkel is niet de enige uitgekomen wens. In 2010 adopteerden Anne en Yvonne een jongetje uit Haïti. Kort daarvoor was officieel MS vastgesteld. “Het ging niet langer. Ik heb nu een scootmobiel, traplift, driewiel-ligfiets  en medicijnen. Onlangs heb ik een busje gekocht om mijn scootmobiel mee te nemen als we op vakantie gaan. Langzaam maar zeker krijgt de ziekte steeds meer invloed op mijn leven. De caravan, die we jarenlang hadden, is al weg. Het ging gewoon niet meer”, zegt Anne glimlachend.  Het is geen glimlach van harte. “Ik zou het moeten accepteren. Dat doe ik niet”, zegt hij stellig. “Als je je erbij neerlegt, lijkt het sneller te gaan. Ik heb een klant gehad met MS. Die legde zich wel erbij neer. Hij werd steeds stijver en overleed aan de gevolgen van MS. Dat was erg confronterend.”

Anne vertelt dat zijn specialist hem vroeg waarom hij nog loopt terwijl hem dat zoveel energie kost. “Ik loop totdat het écht niet meer gaat.” (GB)