Begraven in Haren: de Optimist die plots stilviel, Sietse Posthumus

Begraven in Haren
verhalen over leven en dood

Sietse Posthumus (1953-2012)

Hij was 35 jaar lang postbode. Maar ook voetballer en voetbaltrainer bij zijn geliefde VV Haren. In maart 2012, een dag na zijn 59e verjaardag, kwam een eind aan zijn leven. Optimist en de lachende postbode wordt nog steeds gemist.

Iris Swabedissen, de weduwe van Sietse Posthumus uit Haren omschrijft haar man als een ras-optimist. Ze zegt: “Altijd in beweging, altijd nadrukkelijk aanwezig. Hij was nooit uit zijn humeur en altijd opgewekt. Zo was Sietse!” Volgens Iris maakte Sietse doorlopend grapjes. Eén van de bekende uit zijn repertoire: “Woensdag om 12 uur feest aan de Kromme Elleboog. Als dan iemand vroeg ‘waarom’ zei hij: Hij wordt vandaag rechtgetrokken.” Grappenmaker Sietse. Maar als hem iets dwars zat praatte hij er niet graag over. Dat was altijd van voorbijgaande aard, behalve in 2011. Vanaf de dag dat Sietse Posthumus wist dat hij niet lang meer zou leven viel hij namelijk stil. Letterlijk. Iris: “Hij heeft vanaf toen nooit willen praten over zijn emoties. Het laatste half jaar van zijn leven was er niet veel meer over van de optimist en praatjesmaker. Het is voor mij nu nog steeds erg moeilijk te beseffen dat hij het laatste half jaar eenzaam was ook al waren onze dochters en ik bij hem.” Iris kan slechts gissen wat zich afspeelde in het hoofd haar man. Ze zegt: “Hij was gewoon stukgeslagen door de diagnose. Hij heeft het nooit kunnen verwerken. Hij kreeg te horen dat de kanker in zijn alvleesklier en in zijn botten zat.”

Gevangen
Het laatste half jaar was Sietse beslist geen optimist meer en hij had niet meer het hoogste woord. Hij zat gevangen in emoties die hij niet kon delen. Slechts op spaarzame momenten sprak hij zich uit over het naderende einde. Zo noemde hij aan zijn dochter een paar titels van muziek die hij op zijn uitvaart gedraaid wilde hebben: Cuby met ‘Windows of my eyes’ en ‘Nights in white satin’. En enkele dagen voordat hij stierf maakte hij zijn laatste statement aan Iris, zonder woorden. Hij kwam al niet meer uit bed, dronk en at nauwelijks en praatte niet. Toch pakte hij haar plotseling lang en krachtig vast. Ze ziet het als symbool voor zijn machteloosheid, woede en angst die zijn denken beheerst zullen hebben. Maar ook van liefde.

Monument
De uitvaart in de Dorpskerk trok 360 belangstellenden, zijn dood had veel mensen geraakt. Op de rouwkaart stond een gevleugelde uitspraak van Sietse: “Kijk wie komt daar aan…Bertus Braggel”. Het was een standaard grapje, waarmee hij tientallen jaren jong en oud liet glimlachen. En op het grafmonument staat: “Dag hoorrr”. Het was altijd zijn manier om afscheid te nemen als hij wegging. Het monument op de Harenerhof bestaat uit een grote zwerfkei met sobere letters. Iris: “Ik vond de kei passen bij wie hij was. Stoer en groot. En zijn voetbalschoenen staan er als herinnering aan de sportman die hij was. Ik smeer ze nog steeds in met vaseline, maar ze beginnen nu toch wel te lijden onder weer en wind.”

Het graf op Harenerhof typeert de optimist die plots stilviel. De bloemen laten zien dat Sietse Posthumus niet wordt vergeten. En nog ieder jaar organiseren schoonzoon Edgar Havinga en voetbalvrienden het Sietsetoernooi als sportief eerbewijs.