Blijmoedig oud worden doe je zó. Boer en boerin in ruste blijven in actie

Boer en boerin in ruste: Onne (90) en zijn vrouw Jantje (88) Dallinga wonen geheel zelfstandig in Haren en bewijzen dat oud worden een pretje kan zijn. Wat is hun geheim?

Een recept voor blijmoedig oud worden is er niet. Dit echtpaar dóet het gewoon. Onne Dallinga startte in 1952 zijn boerenbedrijf (gemengd) op het Hogeland nabij Loppersum. In zijn loopbaan maakte hij de mechanisatie mee en nog talloze andere veranderingen in het boerenbedrijf. Toen hij 65 jaar was brak hij zijn heup en dat was de reden om te gaan denken aan beëindiging van het bedrijf. In 1992 verhuisde het echtpaar naar Haren om te rentenieren. “Wij wonen nu in de wijk Maarwold, precies op de plek waar ik in de oorlog schuttersputjes moest graven voor de Duitsers”, zegt Dallinga. Hij herinnert zich hoe het eten werd gebracht in de velden waar nu de A28 ligt. Naar Duitsland hoefde hij niet en dat heeft hij naar eigen zeggen te danken aan een oude Wehrmachtsoldaat. “We gingen te voet op weg naar het station waar de trein naar Duitsland zou stoppen. Die oude soldaat zei maar steeds dat we niet zo snel moesten lopen. Daardoor misten we die trein, haha.”

Moe van het doen

De Dallinga’s hebben het altijd druk gehad. Hij zat in verenigingen en besturen, zij was verantwoordelijk voor het gezin. Eenmaal met pensioen in Haren zijn ze naar eigen zeggen actief gebleven. Dát kan wel eens een succesfactor zijn voor gezond oud worden. “We doen alles nog zelf in en rond het huis”, zegt Jantje. “Aan de tuin hebben we een dagtaak.” Hoewel de actieradius dus kleiner wordt, is het leven van deze hoogbejaarde dorpsgenoten nog vol genoeg. Zij worden niet moe van het zitten, maar van het doen. Onlangs schreef Onne Dallinga ter gelegenheid van zijn 90^e verjaardag een geestige toespraak die hij voorlas op zijn geliefde Jeu de Boules Club in Haren.  Daarin benoemt hij de grote veranderingen in de wereld die hij meemaakte, maar ook geeft hij een ironische knipoog naar de discriminatie van ouderen. Een bloemlezing:

“Ik ben van 1925. Laten we stilstaan bij wat de tijd over mij heeft uitgestort. Televisie, penicilline, polioprikken, diepvriesvoedsel, kopieerapparaten, plastic, contactlenzen en de pil. Ik ben van voor er sprake was van radar, creditcards, atoomsplitsing, laserstralen, ballpoints, panty’s, afwasmachines, droogtrommels, elektrische dekens, airco en mensen op de maan.”

“In mijn tijd betekende ‘made in Japan’ dat het rommel was. Pizaa’s en McDonalds waren er nog niet. In mijn jeugd betekende HEMA het Hollandse Eenheidsprijzen Magazijn. Daar kostte een zakhorloge een gulden.”

Over jongeren en de discriminatie van ouderen: “Als zij moe zijn, zijn ze aan vakantie toe, maar als wij moe zijn vinden ze dat we aftakelen. Als jeugd bezwaren heeft is dat positief, hebben ze een eigen mening. Als wij bezwaren maken hebben wij het probleem niet begrepen.  Als de jeugd verliefd is voelt zij zich jong. Als wij vlinders in de buik hebben stellen we ons aan. Als jongeren iets vergeten komt dat doordat zij het druk hebben, als wij iets vergeten denken ze dat we dement worden. Als de jeugd depressief is heeft ze een probleem. Als wij een slechte dag hebben moeten we niet zeuren…”.

 

Foto: Onne en Jantje Dallinga, 90 en 88 jaar oud….