Chiljen zag zijn moeder terug; de ‘achterkant’ van Tros Vermist

Tros Vermist toonde op 30 september de zoektocht van een Surinaamse vrouw naar haar 21-jarige zoon Chiljen die in Haren bleek te wonen. De kijker was getuige van een ‘speurtocht’, inclusief de verbouwereerde adoptievader Herman Velvis die aan zijn voordeur werd ‘overvallen’ door Tros Vermist met het grote nieuws: “De moeder die haar zoontje op driejarige leeftijd ter adoptie aanbood zocht haar kind!” En de hereniging bewees dat weerzien ook pijn kan doen. Haren de Krant kroop achter dit verhaal.

Het begin

In 1997 adopteerden Marchien en Herman een driejarig Surinaams jongetje. Niet anoniem, er was een ontmoeting met de moeder en er werden foto’s gemaakt. Er waren pijnlijke omstandigheden en zij wilde afstand doen van haar zoontje. Sindsdien groeide Chiljen op bij zijn Harense ouders, die hij met hart en ziel ‘paps en mam’ noemt. In januari ontdekte hij op internet zijn foto die leidde naar ‘Uit het oog’ van het programma Vermist. Hij nam contact op met de Tros.  Daar het ging om een moeder die haar geadopteerde  kind zocht en niet andersom was dat voor de Tros reden om dit verder uit te werken tot een ‘zoektocht’.  De reportage over deze zoektocht is slechts een deel van de hereniging. Zijn levensloop en hobby’s werden verder belicht in een filmpje waarin atletiek een prominente rol speelde. “Wij hebben onze medewerking aan dit draaiboek gegeven om uiteindelijk vorm te geven aan deze  hereniging. De enige die van niets wist  was de moeder. Haar zou de verrassing van de hereniging tijdens de live-uitzending worden bereid. Haar nervositeit en tranen waren echt, de rest niet”, aldus adoptievader Herman Velvis.

Het vervolg

Marchien en Herman Velvis accepteerden dat ze deelnamen aan een draaiboek, want zo zit de wereld van televisie soms in elkaar. De kijkers willen een mooi lopend verhaal zien. Maar de echte kern van het verhaal was natuurlijk de mogelijke hereniging van hun zoon met zijn ‘buikmoeder’. “Hoewel Chiljen er nog niet aan toe was en nog geen behoefte had aan een zoektocht, groeide wel zijn verlangen om zijn moeder te zien en haar verhaal te horen. Hoe zij tot de afweging kwam”,  zegt Herman Velvis. “Om dat uiteindelijk mogelijk te maken waren we bereid hieraan mee te werken.” Dat weerzien werd een caleidoscoop van emoties. Niet louter positief. De ontmoeting begon ‘volgens het boekje’ maar in de dagen die volgden trok er een schaduw over het contact tussen moeder en zoon…

 

Geloof en wig

De moeder logeerde in Haren. Zij bleek een uiterst gelovige vrouw te zijn. Na twee dagen verwonderde zij zich over de hedendaagse levensstijl van haar zoon. Zijn oorbellen en piercing  verwarde zij met andere zaken. Het drinken van wijn, dat zij associeerde met losbandigheid en goddeloosheid. Zijn grapjes tijdens het innemen van zijn vitaminetabletten bij het eten (‘dit is mijn XTC’) dat zij uitlegde als drugsgebruik. In haar hart groeide weerzin tegen haar teruggevonden zoon. ’s Avonds heeft ze hem onder vier ogen gezegd dat hij zich moest bekeren tot haar geloof, dat hij anders moest gaan leven en dat zij dacht dat de duivel in hem zat. De emoties liepen hoog op, er brak iets.

En verder?

De dagen erna deed iedereen zijn best om de sfeer in balans te houden en over haar geloof  werd niet meer gesproken. Onder de oppervlakte was echter wel een wond geslagen bij de Harense jongen. Het contact liep stroef. Was hij nu voor de tweede keer afgewezen door zijn moeder? Zou haar geloof een wig tussen hen drijven? Niemand die het weet. En die onzekerheid knaagt diep bij Marchien en Herman Velvis. Het viel hen op dat bij het afscheid op Schiphol door de moeder niet eens werd gezegd ‘tot ziens’ en dat ze bij de gate niet meer omkeek. En zo was dit een weerzien met een schaduwzijde geworden, een kater. Het verhaal achter het TV-verhaal is dus heel anders, zoals zo vaak. En of het herwonnen contact tussen Chiljen en zijn moeder duurzaam zal zijn….de tijd geeft dat pas later prijs. Nu nog niet.