Driehonderd goals. Portret van de scherpschutter van VV Glimmen.

In twaalf jaar voetballen in de hoofdmachten van zijn clubs trof spits Tim Oosterhof (30) driehonderd keer doel. Dat is gemiddeld ruim 23 goals per seizoen. Op zoek naar het DNA van deze scherpschutter. 

Als teenager was hij verdediger bij FC Lewenborg en schoof op naar het middenveld. Op die positie kwam zijn scoringsdrift aan het licht. De  middenvelder die doelpunten maakte was kennelijk geboren als spits. Zijn trainer zag het en deed wat hij moest doen. Oosterhof werd scherpschutter en is nu bij Glimmen (3e klasse KNVB) één van de meest scorende in het noordelijke amateurvoetbal.

Kaats

Het DNA-profiel van Tim Oosterhof begint bij het team. “Als spits ben je het sluitstuk van teamwork”, zegt hij. “Zij moeten mij op het goede moment aanspelen. Dan over de flanken weer aanspeelbaar zijn voor mijn kaats waarna ik kan doorlopen in het zestienmetergebied. Daar krijg ik de bal terug om te scoren. Je ziet het, ik maak het wel af, maar ben volledig afhankelijk van mijn medespelers.”

Team

Een goed team wordt volgens Oosterhof buiten de lijnen gebouwd. “In de kantine, tijdens het stappen en in de kleedkamer is VV Glimmen 1 bijna een vriendengroep. We zeggen elkaar de waarheid zonder ruzie te krijgen. In het belang van het voetballen. De trainer is daarbij van groot belang. Hij stuurt de discussie en zorgt dat die functioneel blijft. Onze jongens willen winnen en dan kunnen emoties een rol spelen.” Eenmaal binnen de lijnen kenmerkt het hechte team zich door overgave, voor elkaar willen werken, elkaars fouten willen rechtzetten. “En heel belangrijk: niet voor eigen succes gaan, maar voor teamsucces”, zegt Tim. “Een elftal is geen optelsom van individuen die hun eigen dingen doen.”

Spilspits

Toen Oosterhofs talent als scorende spits eenmaal was onderkend gebeurde er iets opvallends. Trainers gingen hun elftallen rondom zijn persoon bouwen en de speelwijze was feitelijk een plattegrond waar alle wegen naar Oosterhof leidden. “Ik ben geen spits die lange afstanden met de bal rent om te scoren. Ik ben aanspeelpunt buiten het zestienmetergebied en wacht op de bal met mijn rug naar het doel. Ik kaats terug naar de spelverdeler, die één van de opkomende vleugelspelers aanspeelt. Ik draai weg, kies mijn plek voor het doel en ik wacht op de kans. Daar zit mijn kracht, het vinden van de juiste plek om te scoren terwijl verdedigers mij op de huid zitten.” Dat hij de spil is geworden legt druk op hem, maar die kan hij aan.

Baltechniek

In een DNA-profiel moet ook iets staan over baltechniek. Oosterhof: “Ik heb geen geweldig schot en ik kop ook niet heel goed. Maar ik heb een aangespeelde bal wel heel snel onder controle. Daar ben ik redelijk handig in. Een spits krijgt nooit langer dan een paar seconden tijd om een bal te verwerken. Als je techniek niet deugt ben je de bal kwijt voordat je er iets mee kunt doen.”

Volwassen

Als voetballer heeft Oosterhof zich naar eigen zeggen ontwikkeld omdat hij zich als mens heeft ontwikkeld. Hij is volwassen geworden, kreeg kinderen en een serieuze baan. Dat heeft invloed op zijn rol op het veld: “Vroeger liet ik me gaan, had ik een hekel aan oudere spelers die wisten hoe het spelletje gespeeld moest worden. Nu behoor ik zelf tot de oudere jongens. Ik praat met scheidsrechters, omdat ik weet dat ik dan meer invloed op hun beslissingen heb dan met schelden. En in ons team ben ik de ‘good guy’ die jongere medespelers geruststelt en aanmoedigt.” Ondanks al die ervaring blijft passie zijn drijfveer. Hij wil scoren scoren scoren en erkent dat zijn eigen ego gevoelig is voor succes. Als hij niet scoort moet er minstens een assist zijn. Toch relativeert hij: “Blijdschap bij een doelpunt is ook blijdschap voor het team. Want ik heb al uitgelegd dat de spits zonder teamwork niet tot scoren komt.”

Oosterhof denkt nog vier jaar op dit niveau mee te kunnen, daarna wil hij wel blijven voetballen, maar dan (opvallend genoeg) als laatste man.