De krant die je leest van A tot Z
Donderdag 24 oktober, 2019

zondag 24 augustus 2014

Nieuws:

Els Visser was schipbreukeling….bizar avontuur liep goed af (met update)

Door: Redactie

Els Visser (24) uit Glimmen speelde een week geleden ongewild de hoofdrol in een aflevering van ‘Lost’. Geen film, maar angstige realiteit. Het houten scheepje met 25 opvarenden waarop zij bezig was aan een vierdaagse trip van het Indonesische eiland Lombok naar Komodo liep in het aardedonker op een koraalrif en kwam muurvast te zitten. Het begin van een boze droom op zee, waar de jonge vrouw de oerdriften in zichzelf ontdekte: overleven! Aan Haren de Krant vertelt ze haar verhaal.

Aug29 Els Visser (4)

Ze was voor haar studie geneeskunde vier weken in Indonesië en dacht die reis af te sluiten met een ontspannen vakantie. Het liep anders. “De eerste avond in het pikkedonker liep de boot al op een koraalrif, maar kon doorvaren. We vonden het vreemd dat zo’n stuurman niet wist waar het koraal was. Later ging het weer mis, toen kwamen we muurvast te zitten. De bemanning in onderbroek het water in om te proberen ons los te trekken. Later kwam een boot met touwen langszij. Het lukte, we konden verder varen. Pas de volgende dag bleek dat de boot toch lek was. In het ruim liep het vol water. We waren op erg ruwe zee en er sloeg een ruit uit de boot. De mensen werden bang en onzeker, maar de bemanning zei: niets aan de hand.”

Ruwe zee

Er was veel mis. In de donkere vrijdagavond van 15 augustus dobberde de lekke boot stuurloos op torenhoge golven. Passagiers begonnen koortsachtig te bellen met hun mobiele telefoons: geen bereik. En de stuurman zei: “We have no signal”. Een nachtmerrie begon. “Er zat niets anders op dan hopen dat een andere boot voorbij zou komen om ons te redden. Maar er gebeurde helemaal niets”, zegt Els. Aan boord ontstonden discussies, er werd overlegd wat te doen. Er ontstonden twee groepen: de ene wilde iets ondernemen (waaronder Els), de andere wilde aan boord blijven wachten. Het reddingsbootje bood plaats aan zeven mensen. Omdat het schip begon te zinken ging de groep aan boord van het kleine bootje, waarbij de meeste mensen er niet in pasten en er omheen gingen zwemmen. “We gingen bij toerbeurt in het bootje om even op adem te komen”, zegt Els. De gitzwarte zee bleef ruw, maar het water was 28 graden, een groot geluk. Intussen zakte het schip verder onder de waterspiegel. Bij het ochtendgloren was er nog steeds geen redding nabij. Maar Els zag iets wat haar hoop gaf: de contouren van een eiland (Sangeang) in de verte. “Ik zag kansen om daarheen te zwemmen. Ik nam mij voor om dat te gaan doen, omdat ik geen vertrouwen had in langer wachten. Ik was ervan overtuigd dat er nog helemaal geen contact met de buitenwereld was geweest.”

Zwemmen!

Terwijl de zon opkwam ontstond weer een discussie in het water. Naar het eiland peddelen met planken of toch op zee wachten op redding? “Daar werd lang over gepraat. Ik zei dat ik het niet fijn vond dat voor mij beslissingen genomen werden. Ik wilde wel alleen gaan zwemmen, maar werd tegengehouden. Te gevaarlijk. Naar het eiland was het nog drie uur varen, dus het was best ver. Ik was overtuigd en wachtte. Het werd later en ik dacht: als ik nu niet ga zwemmen kom ik niet voor het donker aan. Toen de groep eindelijk besloot te gaan peddelen, merkte ik dat ik veel sneller kon zwemmen dan zij. Op dat moment heb ik samen met een vrouw uit Nieuw Zeeland besloten er vandoor te gaan.”

Adrenaline

Els heeft vroeger aan zwemsport gedaan (Zwemclub Haren) en plukte daar de vruchten van. Het tweetal liep snel uit en niet lang daarna konden ze de groep niet meer zien. Zeven uur lang zwom ze op haar rug, samen met de vrouw. Sporadisch stemcontact, adem sparen. Door de adrenaline geen last van een lege maag of dorst. De blik steeds weer richten op het eiland, de zijwaartse stroming trotseren. “Nee, ik heb niet veel gedacht en ook niet aan thuis of aan haaien. De focus lag helemaal op overleven”, zegt Els. “Wel schoot door me heen dat het erg jammer zou zijn als ik het niet zou halen, omdat dan vijf jaar studie voor niets waren geweest en ik geen chirurg kan worden zoals ik graag wil. Maar eerlijk gezegd heb ik nooit het gevoel gehad dat we het niet zouden redden.”

 

Dit beeld had Els Visser ruim zeven uur voor ogen, maar de zee was die dag veel ruwer. Het eiland luidde haar redding in...
Dit beeld had Els Visser ruim zeven uur voor ogen, maar de zee was die dag veel ruwer. Het onbewoonde eiland Sangeang luidde haar redding in…

Gras

Na zeven uur kon Els de bomen op het eiland herkennen en ze meende zelfs gras te ruiken. Een glorieus gevoel was het toen ze zand onder haar voeten voelde. “Ik ging staan en kreeg opeens veel pijn in mijn benen. We waren gered, maar hadden door dat we er nog niet waren. Het werd bijna donker, dus we gingen snel op verkenning uit. We hoorden in de jungle gekraak, dachten dat het mensen konden zijn, maar het waren wilde zwijnen. We zochten een plek voor de nacht, lagen dicht tegen elkaar aan. Ik herinner me de sterrenhemel, die was mooi. Omdat we dorst hadden hebben we onze urine opgevangen in een fles en opgedronken.” De volgende ochtend maakten de schipbreukelingen een takenlijst. Water zoeken, zonneklep maken, zoeken naar mensen (die er niet bleken te wonen). Na enkele uren zagen ze een boot voorbij varen, maar niemand reageerde op hun springen en zwaaien! Weer een paar uur later keerde de boot terug en de bemanning zette een motorbootje uit. Els weet nog hoe de emoties kwamen toen ze haar richting uit kwamen. “Ik ben de zee in gerend en heb steeds geroepen: Thank you, thank you!” Ze voelt en toont emotie als ze dit moment beschrijft. Haar ouders ook. “Alle emoties van vier dagen kwamen er toen uit.”

Eenmaal op het politiebureau mocht Els niet naar huis bellen wegens de kosten. Via Facebook lichtte ze haar familie in dat het goed met haar ging. En nu ze weer thuis is in het rustige Glimmen draait ze de film keer op keer in haar hoofd af. Doodvermoeiend. Ze vertelt het verhaal aan twee kranten en aan Knevel & Van den Brink. Achteraf beseft ze dat het een gevaarlijk avontuur was. Ze realiseert zich misschien nu nog niet dat deze ervaring in haar verdere leven telkens zal terugkomen. En dat het haar misschien volwassener heeft gemaakt. Want als 24-jarige jonge vrouw heeft zij moeten vertrouwen op haar intuïtie en overlevingsdrift, terwijl de dood loerde op zijn prooi. Zulke situaties maakt een mens zelden of nooit mee. “Ik weet één ding zeker”, zegt ze. “Ik ga nooit meer op zo’n schip!” Maandag is Els Visser weer in Utrecht, waar haar studie weer is begonnen.

UPDATE: REACTIE VAN DE VROUW WAARMEE ELS VISSER NAAR HET EILAND ZWOM: I’m Gaylene, the New Zealand woman that Els swam with. She was strong in both mind and body…. we made a great team! I have a lasting image of Els looking very feral, with matted hair, naked, kneeling in a muddy puddle drinking water through a grass straw. That is SURVIVAL! Els, you were awesome.

4 reacties

Anita zegt:

Wat een nachtmerrie.. Gelukkig kun je het nog navertellen.
Dappere beslissing om te gaan zwemmen en de watertemperatuur is ook je redding geweest.
Succes met je studie!

25 augustus 2014 om 13:56
Gijs zegt:

Met Els had ik ook wel op een onbewoond eiland aan willen spoelen!

26 december 2014 om 18:58
Andrea Steensma zegt:

Wat een bijzonder verhaal. Wat een overlevingsdrift en ongelofelijk dapper om de zwemtocht te ondernemen.
Afwachten zit dus duidelijk niet in jouw karakter en dat heeft je ook tot redding gebracht.

Ik ben een mede redactielid van de Glimmerlei, ik heb een vraag namelijk zou je mij kunnen vertellen hoe deze Kerst is geweest, we willen graag een aantal mensen interviewen over de Kerst voor het januarinummer.

De vraag is “Wat maakt deze Kerst extra bijzonder voor jou “?
In welk opzicht is deze Kerst anders geweest?
Waar en met wie heb je deze dagen gevierd?

Ik zou het heel bijzonder vinden als je zou willen meewerken en mij je verhaal wilt mailen.

Met vriendelijke groet,
Andrea

27 december 2014 om 12:25
Daniel Pletinckx zegt:

Krachtig verhaal! Maar wat gebeurde met de andere opvarenden van het bootje?

4 september 2019 om 20:48

Wilt u reageren?




Wij plaatsen alleen inhoudelijke reacties. Reacties met voornamelijk slogans en kreten worden niet gepubliceerd.