Expositie Miep Becker tot 1 mei

Tot 1 mei zijn er op twee locaties in Haren werken te bezichtigen van Miep Becker (Zwolle, 1933 – Haren, 2014). In ’t Nije Cruys zijn werken op papier en enkele olieverfschilderijen te zien. In de hal van het Gemeentehuis is de vitrinekast ingericht met keramiek en beschilderde beelden van hout, steen en papier maché.

Tijdens haar leven was Miep Becker buitengewoon creatief en eigenzinnig. Reeds op jonge leeftijd ontdekte zij de kracht en de mogelijkheid zich te uiten met verf en krijt. Zwarte water bij Hasselt, een potloodtekening uit april 1951 verraadt het plezier en de vaardigheid in het tekenen. Het vroege werkje staat tussen haar recentere beelden in de Harener vitrinekast.

De vele bordtekeningen, die Miep begin jaren vijftig maakte tijdens haar opleiding tot kleuterjuf, oogstten alom bewondering. Het schoolbord was Mieps domein. Van deze fantasievolle krijttekeningen, gebaseerd op vertellingen en sprookjes, is slechts een enkele foto bewaard gebleven.

In de jaren zestig, zeventig combineerde Miep het drukke gezinsleven met haar werk als invaljuf (eerst in Schiedam, later in Velp). Het tekenen raakte op het tweede plan. Een verhuizing in 1976 naar Drenthe (en kort daarop naar Glimmen) betekende een heuse ommezwaai. Met toenemende gedrevenheid, als bij inhaalslag, stortte Miep zich op de kunsten. Naast haar geliefde pastel- en vetkrijt, begon ze te experimenteren met andere materialen als olieverf en acryl. Daarnaast maakte ze beelden van gevonden materiaal, vaak hout en steen. De bij elkaar gevoegde en verlijmde delen werden levendig door haar beschilderd. Zo bouwde Miep een vrolijke en kleurrijke wereld om zich heen vervuld van verbeelding en levenslust. In haar laatste jaren ontdekte ze de keramiek waar ook enige voorbeelden van te zien zijn.

Mieps kleine schetsboekjes waren als een dagboek op haar reizen naar o.a. Parijs en New York. Geheel pretentieloos geven ze een levendig beeld van al wat haar fascineerde: mensen, situaties, het dagelijks leven. We zien dit alles door Mieps ogen. Voor haarzelf zijn deze boekjes, vol schetsjes en aantekeningen, een geheugensteun voor later eventueel uit te werken schilderijen. Sommige thema’s (dansers, wandelaars, maskers) zouden haar langere tijd bezighouden.

Miep ging haar eigen weg, maar stelde zich weldegelijk op de hoogte van de kunstgeschiedenis en van de meer actuele kunstuitingen. Ze was nieuwsgierig, gretig zelfs, maar had ook duidelijk haar voorkeuren. Blijvende waardering koesterde ze voor schilders als Picasso, Miro, Karel Appel, Klee, je kunt zeggen voor de meer avontuurlijke en bevrijdende, spontane kunstuitingen. Dit was wat ze zelf ook nastreefde en wat haar werk ten volle typeert.