Gesprekken op het bankje naast de Dorpskerk

Gesprekken op het bankje bij de Dorpskerk
Met Wendy Berends (ondernemer in Haren)

Hallo Wendy, leuk je te ontmoeten in jouw dorp. Ben jij trouwens een dorpsmens of een stadsmens (en waarom)?
Antwoord: “Een dorpsmens. Ik voel me prettig in de kneuterige sfeer van een dorp, waar iedereen elkaar kent en waar je iets voor elkaar kunt betekenen. Het is fijn om op straat tien keer te zwaaien naar iemand die je kent. Ik hou genoeg afstand om toch ook privacy te houden.”

Hoe ziet jouw ideale levenseinde eruit? Antwoord: “Ik wil oud worden en ik denk dat het mogelijk is. Natuurlijk wél fysiek gezond, maar ik zie mensen met lichamelijke beperkingen die toch heel hip en vrij door het leven gaan. Ik verwacht dat ik een leefstijl heb waar ik oud mee kan worden. Ik denk aan een einde na een mooi leven temidden van liefdevolle mensen.”

Zijn lichaam en geest één? Antwoord: “Ik streef ernaar dat lichaam en geest dicht bij elkaar zijn. Ik ga bewust soms de grenzen van fysieke mogelijkheden opzoeken om daarna juist weer te rusten. Ik geloof dat geestkracht je helpt om gezond te blijven. Ik blijf vragen stellen bij de dingen die ik doe. En daarin maak ik andere keuzes dan vroeger nu ik moeder ben van een zoon. Hij is nu nummer één!”

Is er een liedje waarvan de tekst jou heeft geraakt? Antwoord: “Ja, het liedje ‘Niemand zo trots als wij’ van Jan Smit. Ik heb het gezongen bij de doop van ons kind. Een deel van de tekst luidt: Nu je geboren bent, Iedereen jouw naam kent, Zal ik de rest van m’n leven, Alles geven voor jou.”

Heeft een mens recht op geheimen, die men met niemand wil delen? Antwoord: “Ja, dat denk ik wel. Ik plaats er wel een kanttekening bij. Voor mij is het belangrijk of je met dat geheim niemand schaadt. Ik zou ook niets geheim houden, omdat anders mensen in mij teleurgesteld zouden zijn. Ik ben voor openheid.”

Is een TBS-verkrachter in de eerste plaats slachtoffer van een ziekte of dader van een misdrijf? Antwoord: “In de eerste plaats een dader. Ik kan maar weinig begrip opbrengen voor zijn rol als slachtoffer van een ziekte. Iemand die zo ziek is zou niet zomaar terug moeten in de maatschappij.”

Wat een regen, gauw weer verder, Wendy. Succes met je zaak en tot ziens.