Glimmense loper nu al in Oostenrijk (update)

Zondag 7 juni, rond 11 uur vertrok Bert Romkes uit Glimmen voor de uitdaging van zijn leven. Hij is lopend op weg naar Rome. In het najaar hoopt hij het bord Rome te passeren. Inmiddels is de Glimmenaar in Oostenrijk!

Door Bert Romkes

Als ik een paar etappes van Füssen af ben zie ik opeens de Alpen tevoorschijn komen. Wat een fantastisch gezicht! Ik loop de dagen daarna in een steeds Oostenrijkser aandoend landschap. Huizen met geraniums en muurschilderingen, koeien die bellen, en steeds maar weer op de naderende horizon de bergen. Dat gevoel wat dan bij mij ontstaat is niet te beschrijven. Het is weer een nieuw hoofdstuk van mijn reis. Mijn reis die me tot nu toe heel veel heeft gegeven en gedaan. In alle opzichten mag ik wel zeggen.

Ik loop nu een paar dagen alleen. En toch nooit alleen. Met mijn eigen gedachten, met gedachten aan mensen die me lief zijn, met alles en iedereen om mij heen. Het geeft me dagelijks energie. Zelfs zoveel dat het wandelen in fysieke zin geen enkele belemmering vormt. Ik heb ook weer verder kunnen loslaten. Mijn achillespees voelt goed en ik loop al een tijdje zonder gedachten van ‘ik hoop dat ie zich rustig houdt’. Het blijkt uit mijn gedachten te zijn. De inlegzooltjes die ik voor de zekerheid steeds in mijn rugzak meenam, heb ik gistermorgen achtergelaten op mijn slaapadres. Ik was me bewust van een bevrijdend gevoel. Gek toch, dat loslaten zoveel moois kan betekenen en toch zo moeilijk kan zijn. Vast houden door los te laten. Makkelijk gezegd, maar soms niet makkelijk om te doen. Ik ervaar op deze reis wat het werkelijk kan betekenen, ook voor kleine dingen die soms heel groot kunnen zijn.

De Romantische Strasse is, naarmate ik zuidelijker kom, toeristischer. Vandaag ben ik in Füssen. In de aanloop naar deze stad stuitte ik op een ‘Babelse’ omgeving. Een verzameling mensen van overal van onze aarde vandaan, met bussen vol aangevoerd om even uitgelaten te worden om wat foto’s en indrukken op te doen en weer te verdwijnen. Ik bekijk het schouwspel en zie de ridiculiteit ervan in. We zijn kuddedieren en laten ons graag meeslepen in gezamenlijk consumeren van dat wat we mooi noemen. Ik ontdek dat mooiheid en schoonheid ook iets is waar jezelf voor kunt kiezen. Ik ben niet meer gewend aan drukte en grote groepen mensen. Dat zal het zijn. Ik vind het prima.
Het weer dat ik in Duitsland heb gehad heb ik al beschreven. Als ik daar met Duitsers over praat dan hoor ik steevast dat ze dit nog nooit meegemaakt hebben: zo lang, zo warm en zo droog.

Het is bijzonder om dan bij 44 graden ‘winterse waarschuwingen’ op de huizen te zien staan.

Maar gelukkig voor alles en iedereen die de natuur liefheeft komt er ook na langdurige zonneschijn en droogte weer regen , veelal samen met overdonderend onweer. Ik tref het tot nu toe goed. Het regent als ik niet onderweg ben. ’s Nachts, overdag als ik net ben aangekomen, op de rustdag die ik (weer) ingepland heb. Afkloppen dus, ik mag het noodlot niet tarten! Maar bijzonder is het wel dat in Duitsland ik alleen maar heel mooi en warm tot zeer heet weer heb gehad, en zodra ik de grens van Oostenrijk nader, het is gaan regenen. Gisteren, vlak nadat ik in Füssen aankwam (op Maria hemelvaart nog wel) is het gaan regenen en dat doet het nu, zondagmiddag, nog steeds.
Het is nu op de kop af 10 weken geleden dat ik vertrokken ben, nog net geen 1300 km heb gelopen en in de buurt kom van de helft van de route. Het is en blijft een bijzondere beleving. Ik besef niet dat het al 10 weken is. Dat komt waarschijnlijk omdat ik de dagen zelf, het hier en nu, heel intensief beleef. Ik kan me nauwelijks herinneren waar ik eergister was en ben me nog niet bewust waar ik overmorgen loop.

Over vrijheid gesproken!
Aanvankelijk zou Miep mij in Füssen gaan vergezellen op onze verdere reis. Daar is het niet van gekomen omdat ze ziek is geworden. Maar uitstel is geen afstel en de verwachting is dat ze ergens aan het eind van de komende week naar Landeck kan komen. Dan samen weer even pauze om alles weer te laten aansluiten voordat we onze reis voortzetten. We gaan het beleven.