Indrukwekkend afscheid van ‘Kaka’

Op de Harenerhof is gisteren afscheid genomen van een man die om ondoorgrondelijke redenen Haren schokte met zijn dood. Hij stak zich in brand.Nog steeds wordt er gegist naar de beweegredenen. Zo wordt er een verband gelegd met het feit dat de jongeman uit Burundi te horen zou hebben gekregen dat hij binnen 28 dagen Nederland zou moeten verlaten.

De vice-voorzitter, de heer J. van Winsum, van de voetbalclub ZFC Zuidlaren, waar ‘Kaka’ speelde, hield een rede.

“Dames en heren, vrienden, vriendinnen, team- en clubgenoten van Patrick,

In de sport gaat het om winnen en verliezen. Winnen is geweldig en geeft voldoening, verlies kun je accepteren, moet je incasseren en kun je gelukkig relativeren.
En in de dagen daarna kijk je weer vooruit naar de wedstrijd van de volgende zondag, als de schande van het verlies kan worden uitgewist en voor de winst kan worden gegaan.

Dat we afgelopen donderdag niet gewoon een wedstrijd, maar onze eigen Patrick hebben verloren, is onacceptabel, valt niet te incasseren en al helemaal niet te relativeren:

We staan perplex, zijn sprakeloos en voelen ons geknakt door een tegenstander, die onoverwinnelijk is: we hebben blijkbaar het onderspit gedolven tegen de duistere krachten van de wanhoop. Weinig liet hij los, als men interesse toonde in zijn situatie. Zoals hij ook weinig scheutig was met informatie over zijn familie. Dat werd gerespecteerd.

Waardering was er alom voor zijn kwaliteiten als mens en als voetballer.
Voor iemand die in de zomer van 2004 kwam aanlopen bij de club (geintroduceerd door een B1-speler, die ook in het toenmalige AZC woonde) vond hij opmerkelijk snel zijn plek in het hoogste elftal van de B-jeugd.
Zijn trainer Mark Folkers had het al na 20 minuten gezien, toen hij op geleende voetbalschoenen zijn debuut maakte voor ZFC Zuidlaren. Deze jongen, wiens droom het was profvoetballer te worden in Europa en die het Nederlands nauwelijks machtig was en moeizaam communiceerde in het Engels, was een aanwinst!!
Mede dankzij Patricks snelheid, handigheid en onvoorspelbaarheid behaalde zijn elftal in dat seizoen het kampioenschap en promoveerde naar de hoofdklasse. Het AZC in Zuidlaren was inmiddels gesloten en Patrick verhuisd naar een woning in Haren. Maar hij voelde zich zo thuis bij de ZFC familie dat hij, al helemaal geintegreerd, de 15 kilometer heen en terug op de fiets en later op de brommer aflegde en zo deel bleef uit maken van het A1-elftal dat in het seizoen daarop promoveerde naar de derde divisie, een unicum in de historie van onze vereniging.

Ook in de sport komen na goede tijden slechte tijden en vorige jaar degradeerde Patricks A1 team.
Maar hij bleef onze club trouw en behield zijn positieve instelling, ondanks dat hij teleurgesteld was dat het afgelopen seizoen niet gebracht had wat hij gehoopt had. Te memoreren valt nog het volgende voorval: na een oefenwedstrijd tegen FC Groningen B1, waarin hij zijn directe tegenstander alle hoeken van het veld liet zien, werd hij door de trainer van FC Groningen, de Braziliaan Hugo, overladen met complimenten. Nooit heb ik onze Patrick meer van trots zien glimmen dan toen!

Na een wat moeizaam begin, met veel, voor hem nieuwe spelers, en een andere pikorde dan hij gewend was, slaagde hij er dit seizoen in een plaats in het eerste zondag elftal van ZFC Zuidlaren te verwerven. De technische staf en zijn teamgenoten waren wijs met hem (en hij met hen) en wisten zijn kwaliteiten op de juiste waarde te schatten. Het leek een perfect huwelijk, Patrick, de vrolijke paradijsvogel uit Burundi in de dorpsclub ZFC Zuidlaren.

Totdat hij donderdag jl. een voor ons nog steeds onbegrijpelijke daad verricht. Nooit hebben we deze onherroepelijke actie zien aankomen, nooit hebben we signalen, van welke aard dan ook, opgevangen. Waarom onze Patrick zo wanhopig is geweest dat hij geen andere uitweg zag, is voor ons in nevelen gehuld, maar we zullen er mee moeten leren leven.

Wij tasten in het duister.
Wij zijn, in een woord, verslagen!

En toch: Patrick had een warme plek in onze club. Patrick houdt een warme plek in ons hart.”

Bron: www.zfczuidlaren.nl