“So close, no matter how far” op Harenerhof – lees meer…

Begraven in Haren: Gerard Smook 18-9-1969 * 21-12-2013. Dit monument is het bewijs van zijn bestaan. Gerard Smook uit Haren leefde, werkte, was vader van twee kinderen en stierf jong. Zijn tijd was te kort. In 2011 openbaarde zich een specifieke vorm van dementie, die hem vervreemdde van alles wat hem zo vertrouwd was. Hij was nog naar 43 jaar. Twee jaar later overleed hij in verpleeghuis De Enk in Zuidlaren. De tekst op de steen verwijst naar een nummer van de Amerikaanse heavy metal band Metallica, waar hij met zijn vrouw Reina zo graag naar luisterde.

Toen zijn ziekte binnensloop waren er spanningen thuis, want Reina Smook snapte niet waar haar man mee bezig was. Vreemd gedrag, passiever in zijn vaderrol. Er ontstond afstand tot zijn gezin, zijn kennissen en uiteindelijk tot hemzelf. “Als ik eerder had begrepen dat hij ziek was had ik hem minder verwijten gemaakt”, zegt zijn vrouw Reina. Zij snapte niet waarom hij soms halve dagen door de provincie zwierf. Zij vond benzinebonnen uit Ter Apel en hij kon niet verklaren wat hij daar had gedaan. Gerard Smook was hovenier, vitaal en vol werklust. De warrigheid van thuis begon ook zijn collega’s en werkgevers op te vallen. Gerard kon lange avonden in Vera (Groningen) zitten en de artiesten beschouwde hij naïef als zijn vrienden. Een brief met waarschuwingen van zijn werkgever (Trio) zette uiteindelijk zijn wereld op zijn kop. Passanten zagen hem doelloos op zijn schoffel leunen en hij wist niet meer in welke volgorde hij zijn werk moest doen. De diagnose ‘dementie’ was het keerpunt. Zijn vrouw begreep opeens hoe het zat. Thuis liep het vast en Gerard verhuisde naar De Enk. Zijn vrouw en jonge kinderen moesten hem loslaten in liefde.

So close…
Hij ging steeds verder achteruit maar was niet ongelukkig. Zijn gedachten waren volgens zijn vrouw heel verwarrend. Ze zegt: “Ik hield nog steeds van hem, ook al was hij een ander geworden. En ooit zei hij opeens: ‘Ik vind je geweldig.’ Daar kon ik dan weer even op teren.” In december 2013 zou het definitieve loslaten zich opdringen. “Ik kreeg berichten uit De Enk dat Gerard ziek was geweest, maar goed herstelde. De koorts was gezakt. Hij was nog niet helemaal zichzelf, maar liep te zingen op de gang, zeiden ze. Nog geen dag later werd ik gebeld dat de situatie erg was verslechterd. Heel onverwacht. Tijdens het opnemen van de bloeddruk was hij onwel geworden en een kwartier later overleden. Ik was in shock. Stond op het punt om naar hem toe te gaan. Maar ik was te laat.” Tijdens de uitvaart klonk de muziek van Metallica (Orion) en voor de grafsteen koos Reina “So close, no matter how far”, een strofe uit het robuuste nummer ‘Nothing Else Matters’. Reina: “Ik heb me tot het eind heel erg met Gerard verbonden gevoeld, ook al was hij door zijn ziekte heel ver weg. Daarom vond ik die tekst zo passend. Met Gerard had ik al eens over zijn uitvaart gepraat en toen zei hij dat hij Metallica wilde.” De bloem op de steen verwijst naar het beroep dat hij met passie uitoefende: hovenier. Het kleine houten kruis, handgeschilderd, werd door zijn achtjarige dochter gemaakt. Reina: “Ze vond de latjes in de schuur en vroeg of ze er iets van mocht maken. En dat werd het kruis. Dit voorjaar hebben we het naast de steen gezet.”