Straatfeest

De dagen worden langer en de temperatuur buiten stijgt. Of het ook droog wordt is nog maar de vraag, doch dat weerhoudt de commercie er niet van de meest waanzinnige en nutteloze “buiten”spullen onder de aandacht te brengen. Een paar comfortabele tuinstoelen en tafel is niet genoeg. Naast de natuurlijk al gegraven tuinvijver met fontein, verlichting en karpers, doe je niet meer mee als je in je tuin geen trampoline, loungehoek, kookeiland, gas bar BQ, partytent, biertap, en tuinverlichting geïnstalleerd hebt. En dan het jeukt natuurlijk verschrikkelijk om al die overbodige protserigheid aan de buurt te laten zien. Huiselijk overleg brengt uitkomst. We laten het de buurt zien, maar geen rotzooi of gefeest in eigen tuin. Je ziet het voor je; de op een trampoline onervaren en wild springende buurkinderen die via het dak van de partytent op de bar BQ belanden. En daar moet je natuurlijk niet aan denken; al het vlees op de tegels, krijsende kinderen, een gillende buurvrouw en blussen met bier. En dan al die mensen die je tuin vertrappen, sigarettenpeuken, gebroken glazen, gekots in de vijver, plassen naast de wc, koelkast geplunderd, cavia plat geknuffeld en kanarie vrij gelaten. Neen, we houden een bar BQ op straat en noemen het buurt- of straatfeest. De gemeente geeft altijd toestemming, zet de straat af en veegt later de boel weer aan. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik eens een kijkje naar zo’n evenement bij mij in de buurt nemen. Maar ja, zomaar even langs lopen kon natuurlijk niet. Dus zei ik tegen mijn vrouw dat ik die bewuste avond wel even met de hond zou uitgaan. Dat wekte argwaan; zowel bij mijn vrouw als de hond, omdat ik zelden met het beest ga wandelen. Mijn vrouw haalde haar schouders op en de hond werd mee gesleurd. Toen we echter in de buurt van de afgezette straat kwamen, brak het verzet bij het ruiken van schroeiend vlees. Ik werd mee getrokken naar de plek des onheils. Voorbij de afzetting werd ik met vijandige blik bekeken door verveeld kijkende en mij onbekende huisvaders; ze hadden de straat geclaimd en duldden geen indringers. Ze stonden noodgedwongen in groepjes bij elkaar en spraken over hun heldendaden op kantoor; met één hand in de zak en een plastic glas met pils in de andere hand of met een mobieltje aan hun oor belangrijk te zijn. Aan tafels zaten dames vrolijk te kletsen met een roseetje. Kinderen renden schreeuwend rond of probeerden worstjes zwart te roosteren. Vuurkorfen en tuinkaarsen moesten de trieste aanblik en kilte verdrijven om de gezelligheid te brengen die al jaren in de buurt ontbrak. Neen, dan de Meerweg. Daar wordt al jaren een echt straatfeest georganiseerd door de bewoners voor de kinderen. Daar wordt de straat terecht afgezet. Overal blije en spelende kinderen die onder leiding van buurtbewoners een prachtige middag hebben in een versierde straat. Limonade, koek, snoep en gezelligheid, waar de kinderen het intermediair zijn tussen de bewoners die samen de handen uit de mouwen steken. Een echt feest dus. Cees Bosman, juni 2009