Wandelaar naar Rome doorkruist nu Toscane

Na een oponthoud wegens medische problemen is Bert Romkes uit Glimmen weer op pad. Hij vertrok 8 juni te voet uit Glimmen met Rome als reisdoel. Hij doet verslag vanuit Toscane.

Na 9 dagen min of meer gedwongen wandelrust hebben we de draad weer opgepakt om de laatste etappes naar Rome te gaan wandelen. Mijn gezondheid is weer op orde en de energie is weer voelbaar aanwezig. Gelukkig.
Eergister hebben we het mooie stadje Sienna verlaten om het heuvelende Toscaanse landschap te betreden. Op de etappes die dan volgen kunnen we Siena , dat op een heuvel ligt, steeds goed zien. De torens van de Duomo di Siena en het Palazzo Pubblico, domineren het herkenbare vergezicht. Ook het heuvelende landschap is bekend. Wie kent het niet? Het glooiende landschap en de vervagende heuvels op de horizon, de cipressen langs de oprijlanen van prachtige in aardkleuren gehulde huizen. We staan regelmatig stil om van dit moois te genieten en tot ons door te laten dringen wat die momenten ons te bieden hebben. Ons geheugen regisseert de beelden en mijn fototoestel doet daar gewillig aan mee.

Dankbaar maken we gebruik van de schat aan informatie die we van ex-pelgim-gangers per mail ontvangen om deze switch in onze route te kunnen maken. Het kiezen voor deze andere route heeft zo zijn voor- en nadelen. De landschappen waar we doorheen lopen zijn overweldigend en de dorpjes, klein en intiem, doen daar niet voor onder. De andere route, de Franciscaanse Voetweg, is avontuurlijker, veel stiller en veel inspannender, omdat de route door de Apennijnen voert. Echte hoogteverschillen zijn er nu op onze route niet. Deze officiële pelgrimsroute, de Francigena, wordt druk belopen, We komen veel wandelaars tegen, die zowel van als naar Rome lopen, onderweg elkaar groetend met “Bon Camino’. Dat hebben we niet eerder zo meegemaakt.

Het naderen van Rome brengt het besef met zich mee dat deze lange waanzinnige reis bijna ten einde is. De gewoonte van iedere dag lopen moet straks weer plaatsmaken voor het ‘gewone’ leven. Zo langzamerhand begin ik meer te praten en na te denken over het slot van deze pelgrimstocht. Wat als ik in Rome aankom, en wat daarna? Wat betekent het om over een paar weken weer ondergedompeld te worden in de dagelijkse dingen van thuis, met de dingen van de snelweg die ik voor bijna 5 maanden heb verlaten. Wat hou ik van de ervaringen onderweg vast? Wat en hoe geef ik de voornemens van onderweg in de dagelijkse praktijk vorm? Het is lastig om dat nu al concreet te maken. Ik kan er hooguit over denken wat ik graag wil. ‘Losser leven’, heb ik onderweg wel gezegd. Meer bij de dag en minder met de gedachten aan wat morgen komt of wat gister was. Dat deze reis onvergetelijke indrukken achterlaat is bijna vanzelfsprekend. Zo lang van huis, ver weg van veel wat me lief is, doet me eens te meer beseffen hoe lief dat is wat ik heb achtergelaten: mijn kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden.
Ons plan is om op 26 oktober aanstaande Rome binnen te wandelen. Hopelijk staan daar vrienden ons op te wachten, al dan met gladiolen in hun hand. Als sluitstuk van een reis die door velen wordt gezien als een enorme prestatie. Zo voelt het niet, en is het ook niet. Het is de optelsom van iedere dag een stukje lopen met veel mooi weer, met overwegend goed gezondheid en het dagelijks opdoen van bijzondere ervaringen. Dat maakt me dankbaar. Dankbaar dat ik het kan en heb mogen doen. Dat is geen prestatie. Het is een geschenk dat ik met beide handen heb aangenomen en er intens van geniet.

Door de gedwongen onderbreking heb ik gemerkt dat de flow, waarin ik verzeild was geraakt, is verdwenen. De rustdagen in mooie steden als Sansepolcro, Arezzo en Siena zijn meer vakantiegeneugten geworden. Het wandelen, met telkens weer nieuwe ervaringen, stond op pauze. En die pauze gaat ook weer voorbij omdat we weer op weg zijn. De dagelijkse rituelen van de laatste maanden, waaraan ik verslaafd ben geworden, komen weer tevoorschijn en bieden weer een aanloop naar de flow. Minder intensief als voorheen, dat wel, omdat het einde nu echt in zicht is. We lopen nu per dag ook geen echt lange afstanden. Zo rond de 20 km per dag. Dat geeft voldoende mogelijkheid om mooie dingen onderweg te bekijken. Nog ruim twee weken onderweg naar Rome!