Wandelaar op weg naar Rome, nu op de Po-vlakte, al 1900 kilometer gesjouwd – lees meer…

Op 8 juni vertrok Bert Romkes uit Glimmen voor een voettocht naar Rome. Hij doet verslag.

Door Bert Romkes

We lopen nu een week over de Po-vlakte. De natuur laat al duidelijk zien dat de herfst is ingetreden. Vallende bladeren, de oogsten zijn allemaal binnengehaald, de spinnen maken hun webben. Net als in Nederland. Wat gek is om te ervaren, is dat de temperatuur helemaal niet herfstig aandoet. Integendeel. Smoorheet overdag met een stekende zon en temperaturen die oplopen tot 40 graden in de middag. Het landschap is niet zo overweldigend als de bergen, en toch… als ik met aandacht kijk naar wat er te zien is, dan is dit ook mooi, maar op een andere manier. Eigenlijk bestaat saaiheid niet. In saaiheid kan ook de essentie zitten. Het gaat om de echte aandacht die ik aan iets geef en dan opeens veel meer zie, proef, ruik en hoor.

Die aandacht ervaar ik iedere dag door de wetenschap dat veel mensen in gedachten meelopen. Ik schrijf iedere dag een stuk voor het boek over de reis en onze kinderen en goede vrienden lezen het. Ze lopen als het ware met ons mee en delen wat we beleven. Ook de aandacht in de pers voor onze reis attendeert ons op het feit dat velen weten dat we onderweg zijn naar Rome en wellicht aan ons denken. Er zijn vrienden die ons regelmatig laten weten dat ze ons volgen. Allemaal aandacht voor wat we beleven en het mooie daarvan is dat het energie geeft. Energie die het mogelijk maakt om iedere dag met vrolijkheid op pad te gaan, open voor ontmoetingen met mensen onderweg.
Die onverwachte ontmoetingen, ook hier weer in de Po-vlakte, wijzen op aandacht van de bevolking voor wat wij doen. Heel spontaan vragen ze ons waar we heen gaan, stoppen langs de kant van de weg om ons de weg te wijzen. Heel hulpvaardig en aandachtig om deze wandelaars in den vreemde ongevraagd te helpen. Bijzonder is het om zo de verschillen tussen de volksaard van nationaliteiten te ervaren. De gereserveerde Duitser tegenover de spontane Italiaan.
Het wandelen op de Po-vlakte valt niet mee. Het is nu september en dan vallen de temperaturen nog mee. Hier in de zomer moet je niet willen wandelen. Dan doe je jezelf geweld aan. Ik heb het in Duitsland ook erg heet gehad, maar ik ervaar dat als een andere warmte. Hier steekt de zon. De warmte is hier benauwend, drukkend. Alsof je niet voldoende adem krijgt. En dan zijn wandelingen van meer dan 25 km erg zwaar. ’s Morgens tot een uur of tien is het goed te doen, maar daarna wordt het met het uur lastiger om lekker te kunnen doorlopen. Veel drinken en regelmatige pauzes is dan echt noodzakelijk geworden.

Onze etappes vragen nu duidelijk meer aandacht in de voorbereiding. Goede wandelkaarten van dit gebied zijn niet te krijgen. Het combineren van goed te lopen afstanden en het vinden van daarbij noodzakelijke slaapplekken vraagt meer tijd van ons. We proberen daarbij de taken zo goed mogelijk te verdelen. Miep zoekt de routes uit, samen zoeken we de overnachtingsplekken en ik bel om te reserveren. Mijn Italiaanse woordenschat breidt zich uit en ik kan al eenvoudige gesprekken voeren. De Italianen laten zich graag benaderen en vinden het leuk en interessant om met buitenlanders te praten.
Over een paar dagen passeren we Bologna. Ik ben dan al bijna 1900 km onderweg. Na Bologna gaan we weer de bergen in, de noordelijke Apennijnen. De route die we lopen heet de ‘Via degli Dei’ ofwel de ‘Godenroute’, ruim honderd kilometer lang, en verbindt Bologna en Florence met elkaar. Dat wordt weer flink stijgen en dalen.
Vandaag, 19 september, vieren we feest. We zijn 43 jaar getrouwd. Van de eigenaar van de trattoria waar we afgelopen nacht sliepen hebben we als cadeautje een fles lekkere Pinot Grigio uit de buurt van Venetië gekregen. Daar weten we wel raad mee. Met aandacht!