DE KLAGER

Het Waterschap had geconstateerd dat de greppel van het perceeltje grasland met houtwal in de loop der jaren dichtgegroeid was. De eigenaar werd aangeschreven en samen met twee mannen van het Waterschap werd de locatie na een gemaakte afspraak bezocht. De te verrichten werkzaamheden werden besproken, waarbij het een goed idee leek de verwaarloosde houtwal op te knappen en in oude glorie te herstellen, allemaal achterstallig onderhoud. Vervolgens werd op locatie een afspraak gemaakt met een loonwerker en ook met hem werden de werkzaamheden besproken. Tevens werd opdracht gegeven van een nabij gelegen houtwal eveneens het achterstallig onderhoud aan te pakken.

Op de geplande dag was de loonwerker nauwelijks een half uurtje aan het werk, of er kwamen al twee mannen van de afdeling Woonomgeving van de gemeente Haren poolshoogte nemen;  de gemeente was gebeld door een omwonende die meldde dat er zonder vergunning, met motorkettingzagen en hulp van een kraan een houtwal gesloopt werd. De ambtenaren spraken met de uitvoerende loonwerker, zagen wat er gedaan was en hoorden wat er nog gedaan zou worden. Allemaal keurig en volgens de regels, er werd niet gezaagd, alleen braamstruiken verwijderd en de wal opgeknapt. De verbazing over de klacht was echter wel groot, er was niemand komen kijken of uitleg komen vragen, maar de klager had niet gehinderd door kennis van de feiten wél ogenblikkelijk gebeld. De ambtenaren trokken zich terug en één van hen bracht verslag uit aan de klager.  Die pikte de uitleg niet, hij bepaalde wel wat volgens de regels was en niet een ambtenaar. Hij zocht het hoger op en zou wel even met de wethouder bellen. Dat werd meteen de vuurdoop voor de pas geïnstalleerde Gerben Pek die toch maar even met de ambtenaar belde, om uitleg vroeg en adviseerde nog maar een keertje te gaan kijken. Weer een gesprekje met de loonwerker die inmiddels zijn opdrachtgever gebeld had en gedrieën bespraken ze nogmaals het werk. Niets aan de hand, alles volgens de regels. De ambtenaar weer terug naar kantoor die de wethouder bijpraatte en zelf de klager op de hoogte bracht. Niets aan de hand zou je denken. Maar neen, daar had meneer geen oren naar. De woedende klager dreigde en belde met de AID ( Algemene Inspectiedienst) die toeziet op de naleving van de Flora- en Faunawet. De opdrachtgever had geen zin in allerlei gezeur en had inmiddels na overleg met de loonwerker het werk stop gezet, ging naar de gemeente om dat te vertellen en hoorde van de AID. Zelf ook maar even met de AID gebeld en hij hoorde dat een controleur al onderweg was naar het plaats delict. Daar ging de man van de gemeente weer heen en samen met de controleur en opdrachtgever nog even ter plaatse gekeken. Ook nu, met nog meer deskundigheid, bleek er niets fout gedaan te zijn. Alleen…misschien daar in die braamstruik, kon eventueel een vogelnestje zitten….. Het werk lag al stil en daarom werd om nog meer gezeur en ergernis te voorkomen, in onderling overleg maar besloten het werk maar te voltooien na afloop van het broedseizoen op 15 juli. Was hier weer eens sprake van die typische Harense mentaliteit? Iemand die kennelijk de wijsheid in pacht heeft, grote mond, veel verbaal geweld, “even een ambtenaartje kleineren”, gelijk hogerop zoeken, dreigen met je relatienetwerk onder het motto ”weet je eigenlijk  wel wie ik ben?” In ieder geval niet zelf eerst even poolshoogte nemen, weten waar je over praat en wat er aan de hand is. Mensen die pretenderen zelf alle regels te kennen, doch die regels gelden alleen voor anderen, niet voor henzelf. Kenmerkend is daarbij het onfatsoenlijke gedrag, zeker verbaal en het gebrek aan respect voor de mening van een ander die wel eens afwijkend zou kunnen zijn. Iemand die weet hoe fatsoenlijk hij zelf graag behandeld wil worden, maar zo een ander niet behandelt. Niet accepteren van feiten die jou onwelgevallig zijn. Neen het gaat niet om gelijk hebben, maar om gelijk krijgen, hoe dan ook.

Cees Bosman, mei 2010.                                           Reageren?  cornelisbosman@hetnet.nl