Column Huub van ’t Hek oktober 2021

Het recht van de sterkste

Huub van ’t Hek

De oudste tegenstelling die de wereld kent, is de tegenstelling tussen het platteland en de stad. Die tegenstelling is het eerste vertrekpunt voor kijken, zien en waarnemen. Wie dat goed heeft gedaan, kan daarna verder met bedenken, argumenteren en concluderen.
De geschiedenis laat zien, dat er tussen stad en platteland een slingerbeweging bestaat. Waar nodig, gebruikt de stad geweld. De laatste veertig jaar worden gekenmerkt door een zo grote trek naar de stad, dat het platteland nu weer heel populair wordt.

De Dorpskerk Haren viert haar 800-jarig bestaan. Het gebouw heeft 800 jaar weer en wind, storm en regen, hagel en onweer getrotseerd. Het heeft veel theologische en filosofische zonnen in het dorp laten schijnen. De metafoor voor 800 jaar weerbaarheid en zelfstandigheid. Anno 2021 staat dat gedrag op de tocht. Omdat niet alleen de symbolische, maar ook de tastbare zelfstandigheid van ons is afgenomen. De weerbaarheid uiteraard niet.

Op het dorp staat de zorg centraal: voor elkaar en voor de natuur. Dat gedrag ontlenen wij aan de vredigheid van de omgeving. In de stad gaat het louter om de macht, het recht van de sterkste. Dat ontleent de stad aan het geweld dat zij kan inzetten. Als het moet, is dat heel veel.

Daar komt bij, dat wij vroeger onze eigen vertegenwoordiging hadden. Onze stem werd gehoord. Ook die tijden zijn voorbij. Bij het recht van de sterkste hoort het monddood maken van de overwonnene. Omdat de arrogantie denkt dat je van 800 jaar zelfstandigheid een stadswijk kunt maken.

Het recht van de sterkste kijkt niet, ziet niet en neemt niet waar. Het recht van de sterkste heeft met de bouw van het Forum de Martini Toren aan het zicht van de mens onttrokken. Dat is de vernietiging van het beeld dat ons ooit zo dierbaar was. Is dat ook de toekomst van de Dorpskerk, het beeld dat ons zo dierbaar is?