Fietsend naar de Hemel – door Freerk de Boer (januari 2026)

Freerk de Boer uit Haren weet dat hij niet meer lang te leven heeft en deelt zijn ervaringen met de lezers van Haren de Krant.

Van buitenaf

De laatste jaren zijn, zoals bekend, niet zo lekker verlopen om het maar even zachtjes te zeggen. De gebeurtenissen stapelden zich op ten tijde van de corona pandemie en ook daarna ging het nog even door. Dan word je geconfronteerd met de buitenwereld en haar blik op jou. Aan de buitenkant van mij is met veel moeite iets waarneembaar en daarbij doel ik op de vollopende stoma’s. Als ze leeg zijn zie je niks en loopt er een gewone vent over straat. Zodra ik op de aangepaste fiets zit wordt dat anders en gaat er een blik tussen mensen heen en weer, zie je wel: lekker handig op de markt of in de winkel met die fiets.

Maar ik zie niks aan hem, geen afgezet been of spastische bewegingen en heeft hij dat dan wel nodig? Oh, zeker ook nog een fiets van gemeentegeld. Dat klopt hoor en ik ben er maar wat blij mee. Het gaf ons de mogelijkheid om naar Santiago de Compostela en Lourdes te fietsen ondanks de beperkingen die mijn lijf heeft. En gelukkig zijn er meer lange tochten geweest. En toch, toch is het best vervelend om met een scheef oog te worden aangekeken alsof je een profiteur bent. Af en toe vragen mensen mij waarom ik zo fiets. En na de nodige uitleg verandert hun kijk op de zaak en komen er waarderende woorden naar boven. De knorrige types met een overschot aan wantrouwen vraag ik dan wel eens of we even kunnen ruilen, jij krijgt een maand lang twee stoma’s, ingezakte wervels en kanker uitzaaiingen in de liezen en het heupgewricht waarvan dan ook nog een stukje is afgebroken wat op de pijnschaal 10 plus voelt. Er zijn nog wel een paar dingetjes te noemen, maar dat laat ik maar zo. En wat er dan gebeurt is bijzonder: men begint te stotteren en krijgt een rood hoofd en kan zich niet meer uitdrukken in een zin en stamelt “sorry” en loopt weg. Tja, hoe ga je om met een netjes geklede man die gewoon praat en geen rare bewegingen maakt en op een mindervaliden fiets zit van de gemeente? Mensen met een beperking kunnen nog steeds deelnemen aan de maatschappij en zijn slechts een beetje anders en soms hebben ze hulp nodig. En dan kom ik bij de helpende handen. De mantelzorgers. En daar heb je als hulpbehoevende veel aan, echter ze zijn er te weinig en dan is het fijn als er mensen willen aansluiten in die zorggroep.