DUIVENTIL

In vroeger tijden had Haren gezaghebbende burgemeesters, waarvan Klaas Weide wel de meest prominente was. Levensgenieter, soms nors kijkend maar onderhuids altijd goedlachs en met humor, vooral en overal aanspreekbaar, bereid voor Haren waar dan ook zijn nek uit te steken. VVD wethouders selecteerde hij zelf wel; daar had hij de fractie niet voor nodig. Zo ontstond een krachtig beleid en een stabiele gemeente, met als hoogtepunt het bezoek van  Koningin Beatrix op Koninginnedag. Mark Boumans had Bonnie St. Claire nog niet eens kunnen krijgen en een raadsvergadering in goede banen leiden was ook al te veel gevraagd. De devaluatie van invloed en gezag in optima forma. Laten we ons beperken tot de afgelopen 6 maanden en de meest in het oog springende publieke figuren, dus de vertrekkende raadsgriffier slaan we over; aandacht die ze altijd al zo graag wilden hebben krijgen ze nu, dus dat zal ze wel bevallen. Het begon allemaal met Jeroen Niezen, die op het toppunt van zijn macht het toch maar mooi voor elkaar kreeg dat Haren een prestigieus, in Jan de Boefdrie stijl opgetrokken gemeentehuis in de maag gesplitst kreeg. Op uiterst subtiele wijze bedacht hij zijn eigen terugtocht om via raadslid, steun-raadslid en politiek verslaggever straks voorgoed, na afloop van het raadsonderzoek, in de vergetelheid te duiken. Vervolgens creëerde Eppo van Koldam, hoogste ambtenaar van dienst, vlak voor de finish voor zichzelf een andere uitdaging om zich zo te onttrekken aan zijn eigen functioneringsgesprek en de nakende uittocht van onder zijn bewind aangestelde en rijk gesalarieerde interim managers. Daarna ontruimde de zichzelf hoogbegaafd noemende wethouder Annalies Groot haar nog niet ingerichte werkkamer, dus zonder er ooit gewerkt te hebben, om zich te gaan laven aan haar riante wachtgeld. Haar opvolger krijgt het volgens haar gemakkelijk want hij kan oogsten wat zij gezaaid heeft. Is dat een gebrek aan zelfkennis of domme zelfoverschatting om dat te beweren? Biedt de gemeente haar vervolgens een afscheidsreceptie aan waarvoor je van tevoren moest reserveren. Vanwege de verwachte grote toeloop of omdat één fles wijn, een pak jus en een zakje pinda’s wel genoeg was? Een afscheid zonder er ooit geweest te zijn. Sneuer kan het niet; intekenen voor een afscheidsreceptie. En als voorlopig laatste koos burgemeester Mark Boumans voor een baantje bij de provincie omdat hij, voorzien van voorwetenschap, gehoord had dat Haren samengevoegd zou kunnen worden met Groningen. De dag na zijn installatie bij de provincie stond zijn dienstauto met chauffeur pontificaal in het voetgangersgebied uren pal voor het gemeentehuis in Haren. Arrogant machtsvertoon van een patserige receptieganger. Hij zou bij de provincie nog best wat voor Haren kunnen gaan betekenen zei hij er nog bij. Een vorm van stervensbegeleiding van een in chaos achtergelaten gemeente. Ja, ja, wie zijn woorden nog gelooft kan in Meppel een gratis fiets ophalen. Daar was hij één jaar wethouder en begon al elders te solliciteren voordat hij daar geïnstalleerd was. Vooral de toekomstige bruidsparen die voor het Harener Weekblad vanwege hun onverzettelijke trouw aan hun partner op de foto komen is nu meer aandacht. Als een volleerd leerling van wethouder Hekking van Juinen plaatste Boumans zich onbescheiden op de voorgrond om zelf de aandacht te krijgen die hij niet verdiende. Het was vaak te genant voor woorden als je zag hoe hij zich voor de oudjes drong in zijn roep om aandacht om prominent op de foto te komen. Wel houdt hij zijn radioprogramma op Haren-FM, maar beloofde niet te praten over Haren of de provincie Groningen. Erg interessant dus voor een lokale omroep. De Harener politici begrepen zijn keuze wel zeiden ze; bang als ze zijn om hem later nog ergens tegen te komen en volstrekt volgens hun eigen gedachtegoed. Alleen uit op eigen voordeel. Begrijp ik; maar kom er dan eerlijk voor uit. Zeg gewoon dat je een passant bent; een voetbaltrainer op zoek naar een betere club. Maar ga niet onmiddellijk na het bekend worden van je dubieuze beslissing op vakantie zodat je geen reactie hoeft te geven. Lekker weg, geen opzegtermijn, gewoon het hele ambtelijke apparaat laten stikken en de kluit belazerd,  dat was blijkbaar de mentaliteit. Prachtig voor zijn c.v., Marco van Basten werd eens een pannenkoek genoemd; ik noem dat een flapdrol.

Cees Bosman, mei 2011.                                Reageren? cornelisbosman@hetnet.nl