Glimmense was op stage in India: van heilige koeien tot uithuwelijken

Op ons verzoek schreef Antoinet Abheiden uit Glimmen een artikel over haar stage in India. 

Door Antoinet Abheiden uit Glimmen

Het is acht uur in de morgen. De man die elke dag door de straat fietst, heeft mijn huis ook vandaag weer gevonden en roept met een schelle stem in het Tamil: “Knoflook te koop, knoflook te koop!” De teentjes bevinden zich in een grote mand achter op zijn fiets. Nog geen minuut later begint er naast mijn raam een koe te loeien, die denkt dat hij het alleen-recht heeft op straat en ik kan hem geen ongelijk geven, koeien zijn hier namelijk heilig. Ik kijk uit het raam en zie behalve de koe twee vrouwen in gekleurde sari’s een poging doen de drukke weg over te steken. Een geur van wierook, specerijen, uitwerpselen en jasmijnbloemen komt mij door het geopende raam tegemoet. Ik snuif de geur op en denk: een nieuwe dag in India!

Voor een vijfweekse stage verblijf ik bij Prime Trust, een vrijwilligerswerkorganisatie in het zuiden van India. Prime Trust zet zich in voor het welzijn van vrouwen om hiermee de hele gemeenschap te helpen. Dit doen zij door middel van verschillende projecten: ze bemiddelen in microkrediet voor vrouwen, er wordt voorlichting gegeven over maatschappelijke thema’s en Prime Trust runt drie scholen waarvan een een jongensweeshuis is. Ikzelf ben tijdens de stage bij alle projecten betrokken. Mircrokrediet is het verstrekken van kleine leningen aan groepen vrouwen die door gebrek aan een vast maandinkomen en onderpand niet bij een gewone bank kunnen lenen. Prime Trust verstrekt deze leningen aan groepen vrouwen met een aantal van twaalf tot twintig leden in de leeftijd van 18 tot 60 jaar. Door leningen te verstreken aan groepen is er onderling meer controle en dus ook meer kans van slagen. Met behulp van deze lening kunnen de vrouwen een kleine onderneming starten. Als ik thuis, in een stenen hutje, word uitgenodigd om bij een groep vrouwen te kijken die deze lening hebben, wordt mij al snel duidelijk dat ik als ‘westers’ georiënteerd meisje hierbij heel erg ‘micro’ moet denken, mensen kopen van deze lening namelijk een geit, een naaimachine, verkopen bloemenkettingen of zetten een winkeltje op. Het lijkt klein, maar hierdoor kunnen hun kinderen wel naar school gaan en zo later een betere baan vinden.

Elke groep vrouwen neemt ook deel in het ‘awerness-program’. Dit houdt in dat vrijwilligers zoals ik hun voorlichting geven over voeding, hygiëne, vrouwenrechten, huiselijk geweld en hiv. Ik reis af met een tolk van Prime Trust naar een dorpje op het platteland om voorlichting te geven over huiselijk geweld. Doordat meisjes in India worden uitgehuwelijkt, hebben vrouwen een slechte positie in de maatschappij. 50% van de vrouwen in India heeft te maken met huiselijk geweld, maar het is ondenkbaar voor een vrouw in haar man te verlaten; huiselijk geweld wordt afgedaan met ‘het hoort erbij’. Ik moet snel omschakelen van mijn feministische idealen naar het idee dat vrouwen in India niet veel te zeggen hebben thuis en accepteren dat ik aan het huiselijk geweld niks kan veranderen. Het enige wat ik kan doen voor deze vrouwen is hun oplossingen aandragen zodat ze zich kunnen beschermen tijdens een conflict zoals: bevind je in een kamer met twee uitgangen of vermijd plaatsen met mogelijke wapens zoals de keuken.

 

Ook geef ik Engels op een school aan kinderen in de sloppenwijk van de stad waar ik verblijf. Engels betekent in India een stap dichterbij een goede toekomst. Aangezien er in India zoveel talen worden gesproken, is Engels de enige taal waarmee ze kunnen corresponderen met mensen uit andere provincies. Voor de kinderen in de sloppenwijk zijn de vrijwilligers, zoals ik, hun enige kans om Engels te leren.

Mijn klaslokaal is tien vierkantenmeter, waar vijftien kindjes op de grond zitten en een klein schoolbord aan de muur hangt. Er worden ouderwetse lesmethoden gehanteerd. Nadat ik de lichaamsdelen in het Engels heb besproken en op het bord heb opgeschreven, dreunen alle kinderen de lichaamsdelen keurig achter elkaar op. Wanneer ze niet opletten zwaait de lerares even met haar stok in het rond en heb ik weer de volledige aandacht. Hoeveel of weinig ze ook van me leren, voor hen is elk klein beetje een stapje naar een betere toekomst.

 

En dat is ook wat ik heb geleerd tijdens mijn stage in India. Je wilt de mensen zoveel geven en je wilt hun leven verbeteren, maar een cultuur haal je niet uit mensen en dat moet je ook niet willen. Het gaat er om dat je hen helpt in het moment en dan zullen uiteindelijk alle kleine beetjes wel een verschil maken.