Verhalen over leven en dood: Leendert Emmen (1940-2011)

Begraven in Haren: Verhalen over leven en dood

Leendert Emmen (29-8-1940 – 14-1-2011)

De grafsteen komt uit India. De structuur is ruw en grillig. Niet gepolijst. En daarmee vertelt de steen het levensverhaal van Leendert Emmen. Hij is begraven op de Harenerhof, omdat zijn vrouw dat graag wilde. In Haren liggen zowel haar ouders als grootouders begraven, die uit Haren kwamen. Aan het dorp waar zijn wortels liggen wilde hij niet graag herinnerd worden, vandaar deze keuze. Zijn vrouw Eja zegt dat ze elkaars grote liefde waren.

In 1989 leerden zij elkaar kennen en zij werd zijn tweede vrouw. Volgens Eja ervaarde hij pas toen wat het betekent als iemand van je houdt. Liefde was in zijn jeugd een breekbaar begrip geweest. Hij groeide in Bunschoten op, waar zijn vader huisarts was en zijn moeder de apotheek bestierde. Hun zoontje Leendert was ‘geen gemakkelijk kind’ en had zwakke longen. Het één had wellicht met het ander te maken, maar dat werd thuis niet begrepen. Toen hij nog maar elf jaar was werd hij in een pleeggezin ondergebracht in Harderwijk, waar de vader directeur was van de Christelijke HBS, om daar zijn middelbare schooltijd door te brengen. Volgens zijn vrouw heeft hij de verhuizing ervaren alsof hij werd afgeschreven en er niet van hem werd gehouden. Het contact met zijn ouders zou altijd moeizaam blijven verlopen en in zijn nieuwe thuis vond hij geen warmte. Leendert Emmen maakte op het gebied van affectie dus een valse start in zijn leven. Tot zijn verdriet bracht zijn eerste huwelijk niet het geluk waar hij zo op had gehoopt. Er kwamen twee kinderen uit voort.

Gynaecoloog
De episode van zijn arbeidzame leven begon veelbelovend. Hij studeerde medicijnen en werd gynaecoloog in het RK Ziekenhuis (later MZH) Groningen. Intussen promoveerde hij. Naast de verloskunde, opereerde hij veel. Daar lag zijn grote passie.Zijn patiënten kregen de volle aandacht. Regelmatig kwam het voor, dat hij in het weekend nog even langs ging om te kijken, hoe ze het maakten. Hij was, zoals zijn vrouw zegt, van “de oude stempel.” Een tragisch noodlot sloeg toe in 1998, toen hij werd getroffen door een zwaar hartinfarct. Van de ene op de andere dag was hij ongeschikt voor zijn werk en dat heeft hem diep geraakt. Hij miste het contact met de patiënten en de mensen met wie hij werkte. “Hij werd tijdens het revalideren depressief en zat zich thuis af te vragen wat voor waarde hij nog voor de samenleving had. Dat was een heel zware periode”, zegt zijn vrouw. “Over zijn oude beroep praatte hij helemaal niet meer.”

In stilte…
Hij knokte zich door de depressies heen en vond nieuwe hobby’s: modelbouw, sieraden maken en thematisch postzegels verzamelen. Hij ging weer regelmatig op vakantie met z’n vrouw.
Er braken weer betere tijden aan, totdat hij enkele jaren later opnieuw een hartinfarct kreeg. Dat luidde een neergang van lichaam en geest in. Longproblemen (COPD) en hartfalen verzwakten hem. Regelmatig werd hij per ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waarbij hij ook enkele malen op de Intensive Care belandde. “In 2010 werd het voor hem duidelijk, dat het einde naderde”, zegt zijn vrouw. “Hij zei dat hij geen kwaliteit van leven meer had, hij kon amper nog lopen en voelde zich vaak heel erg slecht.” Tijdens zijn laatste opname heeft zij de arts gevraagd eerlijk te zijn. Zijn boodschap was duidelijk. Toen ze het aan Leendert wilde vertellen wist hij het al. Hij pakte zijn spullen om naar huis te gaan. Daar is hij op 14 januari 2011 overleden. De relatie met geliefden was voor hem altijd moeilijk geweest. Het was zijn wens om door zijn vrouw en haar dochter als enigen naar z’n laatste rustplaats te worden gebracht. De steen op de Harenerhof verbeeldt zijn levenspad van geluk en tragiek.