Nieuwe column Ageeth Vanderveen (juni 2018)

Ze redt het

Onbewust dacht ik toch van alles verkeerd te hebben gedaan tijdens de opvoeding, want ik begon met een beeld van de ideale situatie en gaandeweg gebeurde er van alles wat niet de bedoeling was. Vandaar dat ik er vanuit ging dat mijn dochters op het verkeerde pad zouden komen toen ik bijvoorbeeld scheidde, maar afgezien van het gevoel van falen dat deze situatie met zich meebracht, constateerde ik een enorme oerkracht in mezelf die ik nooit eerder had ontmoet maar van harte verwelkomde, want ik kon wel een steuntje in de rug gebruiken om alle zeilen bij te zetten om de boel op de rails te houden. Achteraf bezien kwam deze kracht voort uit niets anders dan een onuitputbare bron van liefde. En nu zit ik in een rechtszaal, tussen mijn jongste dochters, hun vader en de opa en oma, en ik kijk naar de oudste van 21 die een pleidooi moet houden als eindopdracht van haar bachelor. Ze zit in toga tussen een jury die haar gaat beoordelen. In mij woedt een strijd van emoties die om de beurt de boventoon voeren: angst, trots, ontroering, bescherming. Even ontspanning: eerst zijn de officier van justitie en de advocaat aan het woord. Dan begint ze. Met vaste stem. Ze neemt een slokje water. Ik krijg een brok in mijn keel wanneer ik zie dat haar hand niet bibbert. Haar stem trilt niet. Zakdoekjes. Mijn angst verlaat via de achterdeur het pand. Ze kan het. Vol verbazing aanschouw ik het tafereel en de beoordeling. Een 8,3. Ze is aan de overkant, de eerste dochter. Ze gaat het redden, ik voel het. Ik ben zo blij. En ik realiseer me temeer dat mijn ideaalbeeld een culturele constructie is geweest. Het gaat uiteindelijk allemaal over instinct, vertrouwen en houden van. Vanuit beide ouders, dat dan weer wel.