Column Hein Bloemink (maart 2019)

Vermist

In mijn leven ben ik intensief betrokken geraakt bij twee vermissingen. De eerste was de nooit opgelost vermissing van Cheryl Morriën (7) uit IJmuiden, die op 5 augustus 1986 van huis vertrok en spoorloos verdween. Recent was het de vermissing van Harenaar Rob Huter (72) die op 29 december vertrok en niet thuis kwam. Hij werd 12 februari bij de Winschoterkade gevonden en bleek verdronken. Als ik achterblijvers spreek word ik kennelijk geraakt en wil ik iets doen om de vermiste snel te vinden. Ik zocht destijds twee jaar naar Cheryl, zonder resultaat. Ik zocht zes weken naar Rob Huter, ook zonder resultaat. Waarom raakt het me als iemand verdwijnt? Ik kan het waarschijnlijk niet accepteren dat iemand ‘zomaar’ kan verdwijnen in onze overvolle samenleving. Ik ben naïef genoeg om te geloven dat iedere vermiste ‘vindbaar’ is. Ik schafte daarom onlangs een recherche-studieboek aan voor het zoeken naar vermisten en ik begin nu te begrijpen dat het zoeken bijna een ‘wetenschap’ is geworden. Internationale statistieken helpen om te voorspellen wat er met mensen gebeurd kan zijn. Mensen met dementie lopen in een rechte lijn, zoeken plaatsen van vroeger op en worden meestal binnen een bepaalde afstand van de vertrekplaats teruggevonden. Wie per fiets verdwijnt in het donker wordt meestal dood gevonden. De toon van afscheidsbrieven wordt geanalyseerd en blijkt iets te zeggen over de mogelijke vindplaats. Ik lees dat er drie soorten vermissingen zijn, waarvan één soort geen enkele actie van de politie vraagt: een mens heeft het recht om te verdwijnen. En als de politie de persoon toch traceert mag die eisen dat zijn verstopplaats niet aan achterblijvers wordt doorgegeven. De politie typeert een vermissing eigenlijk alleen als urgent als de vermiste mogelijk in gevaar is of mogelijk het slachtoffer is van een misdrijf. Vermiste minderjarigen hebben ‘recht’ op een landelijk ‘amber-alert’. En zo wordt de wanhoop rond een vermissing verheven tot een wetenschap. Als iemand weg is, is het kennelijk beter eerst te analyseren en pas dan de laarzen aan te trekken om te gaan zoeken. Bij mij ging het tot nu toe precies andersom.