Nieuwe column Hein Bloemink (juni 2017)

Helden

 

Dit weekend sprak ik een horecaondernemer, die me vertelde dat zijn branche niet alleen slopend is, maar ook vaak weinig lucratief. Keihard buffelen en aan het eind van het jaar zien dat je voor een minimumloon hebt gewerkt. Daar sprak ik een dag later met mijn schoonzoon over. In de tuin, met een kopje koffie in de hand. We betoogden dat in horeca de personeelskosten de molensteen om de nek van de ondernemer zijn. We fantaseerden daarom hoe dit anders zou kunnen en we werden overmoedig. We schetsten een concept van een restaurant zonder obers. In de tafels zit een touchscreen waar je de menukaart met foto’s bekijkt en je bestelling doet. Via track&trace volg je het kookproces en lees je wanneer  je gerecht kan worden opgehaald aan het loket. Op het screen zie je tevens informatie over de receptuur en (natuurlijke) ingrediënten. Onze fantasie kende geen grenzen: we willen dat dit concept wereldwijd wordt opgezet, zodat je desgewenst in je eentje kunt komen eten, waarbij het scherm omhoog komt en je via een beeldverbinding kunt dineren met iemand in New York of Tokyo. Inclusief spreek-luisterverbinding. Het tijdsverschil lossen we later wel op! Het afrekenen gebeurt natuurlijk ook met het touchscreen, want we leggen onze bankpas op het icoon en er wordt afgerekend. Als je de rekening wilt splitsen geef je het aan op het screen. U merkt het, onder de parasol in de tuin worden grootste concepten uitgedacht. Maar dat is niet zo moeilijk. Het komt er op aan of je het ook echt dúrft! Echte helden zijn de ondernemers in deze wereld die hun fantasie willen omzetten in daden. Die het risico willen nemen dat het mislukt! Hulde aan hen, want zonder deze dromers was de wereld kleurloos en saai.

 

Hein Bloemink