Autistische jongen uit Haren vermist?

Van:  Margreet van der Veen, Haren

Wat doe je als je je kind kwijt bent in de stad? Het meest voor de hand liggende antwoord is natuurlijk ..zoeken. Maar waar?  De hele middag liep hij keurig bij me in de buurt. Een loempiaatje gegeten op de vismarkt,even naar H&M geweest om t-shirts te bekijken met vreselijke doodskopafdrukken, naar de feestwinkel want ooo…wat zijn die plastic borsten leuk en onderbroeken met schunnige teksten, naar De Slegte fossielenboeken kijken. Helemaal zijn middag dus en het was echt gezellig. Dan valt het weer op hoeveel hij weet en dan vooral de dingen die ‘normale’ kinderen niet weten. Bijzondere belangstelling voor niet kinderlijke zaken. En toen ineens…was ie weg! Toen hij nog een jaar of 5 was zat ie altijd vast aan een tuigje met hondenriem. Heeeel handig..bij rustige stukken kon ik ‘m laten vieren en bij drukke stukken hield ik ‘m kort. Ik weet nog dat ik dat ik dat ding kocht. De meneer van  dierenspeciaalzaak Ekkelkamp vroeg: “Om wat voor type hond gaat het?” Ik tilde Maarten boven de toonbank en zei:”deze”. En ik kocht een riem type middelgrote hond. Maar goed ,ik dwaal af. Weg dus…Nergens te bekennnen.  De Herestraat weer ingelopen, alle winkels weer in geweest, de Vismarkt,de Grote Markt.  Zou hij dan toch naar de dansschool zijn gelopen? Dus…naar de dansschool..geen Maarten.  Dan maar weer terug naar de Vismarkt. Uhhh…wat had hij ook al weer aan? En ik verbaasde mezelf erover dat ik tot op de onderbroek wist wat hij die dag aan had. Moet ik de politie bellen? En dan ineens zie je krantenkoppen voor je…autistische jongen 12 jaar, woonachtig in Haren , vermist! In iedere kerel die voorbij liep zag ik een potentiële kinderlokker… En daar stond hij…voor de loempiatent. “Maarten,Maarten”,  riep ik! De tranen over m’n wangen…hij reageerde niet.  Pas toen ik ‘m aanraakte had hij in de gaten dat ik het was.  Hij zei: “Waarom huil je?”.  “Ik ben zo blij dat ik je zie!” Hij keek me aan met een blik van..je bent niet goed!  Een uur zoek geweest en geen enkele emotie…bijzonder.  “Kom’,zei ik, we gaan je broer en zus ophalen…