Babel op de Hondsrug

Van:  Henk Ruessink, Haren

Een van de beginselen van communicatie is dat er zenders en ontvangers zijn. Worden er duidelijke boodschappen verzonden, dan ben je al een eind op weg. Vanzelfsprekend speelt taal bij communicatie een belangrijke rol. Dezelfde taal spreken, of ten minste elkanders taal verstaan, is wel zo handig. Als dat ontbreekt, wordt communiceren moeilijk. Sommigen zeggen, of denken, dat we in het tijdperk van de communicatie leven. Ik twijfel daar soms ernstig aan. Bijvoorbeeld als ik merk hoe gemeente en burgerij in Haren communiceren. Het lijkt erop dat de Babylonische spraakverwarring van de oudtestamentische vlakten van Mesopotamië naar de noordelijke flanken van de Hondsrug overgeslagen is! Laat ik – om verdere verwarring te voorkomen – enkele voorbeelden met de lezer communiceren. Deze hebben met het oude Babel gemeen dat het – net als de bekende toren – om grote bouw/constructieactiviteiten gaat: Het gemeentehuis.Woningbouw in kader Regiovisie.

De verplaatsing van accommodaties. Het winkelcentrum Oosterhaar. Bedrijvenpark Nesciolaan. Ontwikkeling Westzijde Rijksstraatweg. Shared Space inrichting dorpskern. In de communicatie rond deze plannen en projecten, tekent zich een patroon af. De overheid (of instantie) meent te communiceren, zelfs goed te communiceren met de betrokken Harener burgers en ondernemers. Echter, verbazing, onbegrip en zelfs boosheid is hun deel. Het is alsof de communicatie in de verkeerde taal plaatsvindt. De zender bereikt de ontvanger niet, of met veel storing en ruis. Ook omgekeerd ontstaat het beeld dat het volk dingen vertolkt die door de overheid en haar dienaren niet worden verstaan en begrepen. Algehele verwarring en verstrooiing is het gevolg, net als destijds bij de torenbouwers van Babel. Natuurlijk, de spraakverwarring in Babel was een ingreep van het Opperwezen in de grootheidswaanzin van de mensheid. Maar ik kan niet nalaten te denken dat ook de ietwat megalomane Harense plannen en ontwikkelingen door toedoen van een onzichtbare macht aan spraakverwarring lijden. Destijds was de boodschap aan de torenbouwers: denk niet dat jullie -mensenkinderen – een toren tot in de hemel kunnen bouwen!  Zoiets gaat jullie vermogen te boven! Misschien geldt voor de bedenkers van ambitieus beleid en ronkende plannen het leerstuk van Babel ook omgekeerd. Als beter rekening gehouden wordt met de menselijke maat, vermogens en referentiekaders, komt de samenspraak met bedrijven, boeren, burgers en buitenlui weer tot stand.  Kortom: bestuurders, daal af van uw Babylonische torens!