Fietstocht

Het leven is een fietstocht. Heuvel op, heuvel af. Wind mee, wind tegen. Lekke band, band geplakt. Misschien dat ik daarom de verleiding niet kan weerstaan om iedere zomer een zeer lange fietstocht te maken op mijn ‘gewone Gazelle’. Ik fietste al in één of meer dagen naar Amsterdam, Nijmegen, Maastricht, Breda en Hamburg. Je doorleeft tijdens die eenzame tochten alle aspecten van het leven. De vraag ‘waarom doe ik dit’ en: ‘kom ik die heuvel wel op’. Bij het fietsen moet je teleurstellingen overwinnen. Als je een bordje mist rijd je vijf kilometer de verkeerde kant op, dat is hartverscheurend leed voor een fietser. Twee weken geleden was het weer zover: ik treinde naar Eindhoven en wilde in twee trajecten naar huis rijden met rugwind. Het werd een Tocht der Mislukkingen. Het begon in de trein van 6.45 uur te Haren. Trein vol, geen plaats meer voor de fiets. Uitwijken naar een plekje bij de WC. Deur defect. Als er iemand op zat viel die bij een bocht open en keek ik naar het tafereel van een oude dame tijdens het poepen. Vlug naar een andere coupé, daar een vader met kinderen die tot Utrecht luidkeels zat te geeuwen (oewaaaahaa). Tot Utrecht staan! Op de fiets in Eindhoven de weg naar Nijmegen al kwijt na honderd meter wegens kermis, geen wegomleiding. Prachtige momenten op de Waalbrug Nijmegen, op weg naar Arnhem. Daar begonnen aan de Dutch Mountains naar Apeldoorn. Regen. Uitgeput ging ik na 110 km rusten in het gras.  In stromende regen verder naar Apeldoorn en een hotel gevonden na 120 km. Volgende (zondag)ochtend in stromende regen over een verlaten en desolate Veluwe en tot overmaat van ramp dwars door de zwartekousendorpen Vaassen en Epe, waar God’s zware torenklokken toornig en wild opriepen tot kerkgang. Dorpelingen gehoorzaamden en spoedden zich deemoedig naar de ingang, mij in mijn doorweekte poncho terloops opmerkend. Heel even voelde ik me out-cast, aan mijn lot overgelaten, leerzaam. In Zwolle tot op de huid koud en doorweekt de trein gepakt naar Haren. Rijdend over de Middelhorsterweg voelde ik mijn laatste emotie: loser, het is mislukt. Doch thuis had ik die negatieve gedachte al overwonnen en dat maakte me intens blij. Het leven is een fietstocht.

 

Hein Bloemink