In Haren zes keer huiselijk geweld in 2006

Het aantal meldingen van huiselijk geweld in Haren wijkt af van omliggende plaatsen. D66 in Haren besteedt op haar website aandacht aan dit onderwerp. Enerzijds geeft de partij op haar website www.d66haren.nl een doortimmerd relaas over de vraag of het onderwerp in Haren inderdaad minder voorkomt of dat schaamte verhullend werkt. In dat geval is er verborgen huiselijk geweld in Haren en de democraten willen weten hoe het zit.

Het verhaal over huiselijk geweld in Haren en omgeving lenen we van de website van D66, de opinie laten wij graag aan de lezer.

Onderstaande tekst integraal afkomstig van www.d66haren.nl (Wil Legemaat):

Van al het geweld in onze samenleving valt maar liefst 35% onder de noemer huiselijk geweld.
Vroeger werd een slachtoffer van huiselijk geweld afgeraden aangifte te doen. De dader zou er nog bozer en gewelddadiger van worden. Uitbarstingen van huiselijk geweld werden gezien als incidenten in de privesfeer en het slachtoffer werd meestal geadviseerd de relatie te verbreken. De aanpak was crisisgericht.
Maar de inzichten zijn drastisch veranderd. Tegenwoordig wordt huiselijk geweld beschouwd als een structureel relatieprobleem, met niet zelden een negatieve spiraalvorming, waarbij de relatiedynamiek, de interactie tussen partners, een belangrijke rol speelt. Onder het motto Privegeweld = publieke zaak weten politie, justitie en hulpverlenende instanties met een gezamenlijke, systematische aanpak goede resultaten te boeken.
Geweld kan stoppen, is de boodschap van de leden van het Advies- en Steunpunt huiselijk geweld, die vanavond een presentatie geven om de leden van de gemeenteraad te informeren.
In Haren worden aanzienlijk minder gevallen van huiselijk geweld gemeld dan landelijk en in de buurgemeenten het geval is. In de stad Groningen wordt driemaal zo vaak aangifte gedaan. Betekent dit dat het achter de Harense voordeuren vrediger toegaat dan elders, of beleven veel Harenaars hun huiselijke ellende uit schaamte in eenzaamheid? Wat is daarvan dan de reden en hoe kunnen we daar verandering in brengen? Want twee dingen zijn duidelijk: huiselijk geweld kan gestopt worden en voor kinderen, die betrokken zijn bij huiselijk geweld, is elke door de buitenwereld onopgemerkte of genegeerde uitbarsting er een teveel. Maar liefst veertig procent van deze kinderen zal later zelf in een gewelddadige huiselijke situatie gaan verkeren. Een verslag.
In 2001 is in de provincie Groningen begonnen met een systematische, preventieve aanpak van huiselijk geweld. Uit onderzoeken bleek dat het probleem veel groter was dan menigeen dacht en dat huiselijk geweld in alle lagen van de bevolking voorkomt. Op basis van peilingen in 2004 wordt het aantal incidenten landelijk per jaar op zon 500.000 geschat.
Het probleem is serieus opgepakt door de overheid. In 35 centrumgemeenten, waaronder Groningen, is een advies- en steunpunt ingericht, Het Thuisfront genaamd. Mevrouw R. Kok, directeur van de stichting Toevluchtsoord, een opvanghuis voor slachtoffers van huiselijk geweld, de heer S. Sebens, een van de begeleiders van Het Thuisfront en mevrouw A. Steenkamp van de politie geven een presentatie van hun werk.
Kok vertelt dat er gewerkt wordt vanuit drie uitgangspunten:
1. Huiselijk geweld komt meer voor dan je denkt
2. Huiselijk geweld mag niet
3. Je kunt er wat aan doen en dat werkt!
De laatste inzichten geven aan dat het vaak beter is de dader tijdelijk uit huis te halen dan het slachtoffer. Groningen vormt een pilotproject waarin dit gestalte krijgt.
Sebens geeft informatie over de vroegere en huidige aanpak. In het project werken regiopolitie, maatschappelijk werk, de ambulante forensische psychiatrie, het bureau Jeugdzorg, de reclassering, het Openbaar Ministerie, Slachtofferhulp en de opvanghuizen Toevluchtsoord en Hospitium Leek (voor daders) samen. Er is een tweesporenbeleid: een hulpverleningstraject en een justitieel traject, gezamenlijk erop gericht het huiselijk geweld te stoppen. De dader wordt duidelijk gemaakt dat actief meewerken aan hulpverlening en behandeling verlichting van de strafmaat betekent. En omgekeerd. Dit werkt.
De gezamenlijke aanpak werpt duidelijk vruchten af. Wel is het belangrijk dat maatschappelijk werk voldoende gefaciliteerd wordt om wekelijks contact te kunnen houden met de gezinnen, teneinde de motivatie daar op peil te houden.

Huiselijk geweld in Haren

Hoeveel huiselijk geweld is er in Haren? Daar heeft niemand een duidelijk beeld van. Er zijn wel harde cijfers van de aangiftes die bij de politie zijn gedaan:
2005: 5 stellen, waarbij 6 kinderen zijn betrokken
2006: 6 stellen, waarbij 10 kinderen zijn betrokken
In 2007 zijn al twee aangiftes gedaan.
Per 10.000 inwoners zijn er in Haren 7,3 gevallen van huiselijk geweld. In Groningen zijn dat er 23,5, meer dan driemaal zoveel dus. Komt huiselijk geweld dus minder voor in Haren of wordt het minder gemeld? Afgaande op de onderzoeken waaruit blijkt dat huiselijk geweld in alle bevolkingslagen en bij elk opleidingsniveau ongeveer even vaak voorkomt, zou het laatste het geval zijn. Waarom zouden Harenaars minder vaak aangifte doen of melding maken? Merken de buren niet wat er in sommige (vrijstaande) huizen gebeurt? Hoe kan hier verandering in gebracht worden?
Steenkamp deelt mee dat een slachtoffer (meestal een vrouw) gemiddeld al 35 keer mishandeld is, voor zij zich bij de politie meldt. Zij vraagt de raadsleden of zij een idee hebben hoe de werkelijke cijfers zichtbaar gemaakt kunnen worden in Haren.
Wethouder Anje Toxopeus is bang dat het aantal aangiftes in Haren geen afspiegeling is van de werkelijkheid. Uit cijfers van GGZ blijkt dat er in Haren relatief iets meer psychiatrische problematiek is dan elders. Zij wijst erop dat verbaal geweld en vernederingen ook thuishoren onder de noemer huiselijk geweld.
Bernard Prenger (VVD) suggereert dat het geringe aantal aangiftes toch wel zou kunnen komen door de sociale samenstelling van Haren. Het kan toch gewoon zo weinig voorkomen?
Kok benadrukt dat onderzoeken dat tegenspreken. Er is geen verschil tussen de sociale bevolkingslagen. Wat wel verschilt is de oplossing die mensen kiezen.
Mariet van Zuylen (GL) merkt op dat de sociale controle in Haren duidelijk minder groot is en zij oppert daar iets aan te doen. Voorlichting op scholen lijkt haar ook erg belangrijk: kinderen moeten weten dat huiselijk geweld niet normaal is. Voorlichting op ouderavonden zou goed zijn: het onderwerp moet bespreekbaar worden.
Prenger (VVD) stelt voor een anonieme enquete te houden onder huisartsen om meer zicht te krijgen op de omvang van de problematiek.
Het probleem is, zegt Kok, dat de huisarts een gezinsarts is. Vrouwen die naar opvanghuizen vluchten hebben opmerkelijk vaak niets aan hun huisarts gemeld.
Jos Stroomer (PvdA) vraagt of het mogelijk anoniem melding te maken van bijvoorbeeld geweld bij de buren.
Steenkamp antwoordt dat er een meldmisdaadanoniemsite bestaat. Als er crisis is in een gezin, is ingrijpen het makkelijkst, zegt Kok. Na een week zijn de gezinsgelederen weer gesloten. Daders zijn dikwijls opgelucht als de zaak naar buiten komt. Niemand wil huiselijk geweld. Dader, slachtoffer en kinderen verkeren meestal in een enorm isolement. Dat maakt eenzaam.
Zowel Kok als Steenkamp als Sebens zou graag zien dat het gewoon wordt om huiselijk geweld te melden. Het moet uit de taboesfeer. We moeten ons als burgers er ook meer mee gaan bemoeien. Kok maakt een vergelijking met alcoholgebruik in het verkeer: in vroeger jaren zou je er niet over piekeren je aangeschoten buurman te verhinderen achter het stuur plaats te nemen. Tegenwoordig spreek je mensen er gewoon op aan. Zo zou het ook moeten zijn met huiselijk geweld: melden bij vermoeden. Zolang wij het probleem negeren, verandert er niets. Hoe eerder je erbij bent, hoe beter. Zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Hoe eerder die geholpen worden, hoe beter. Niet alleen omdat zij dan minder geweld te verduren hebben, maar ook omdat de kans dat zij later zelf dader of slachtoffer worden dan minder groot is.
Daarom dus: meld huiselijk geweld. Ook in Haren! Of juist in Haren!

Einde citaat.