Op de rug van een trekpaard….

Ze is al Kampioen van Groningen, Lysanne de Groot uit Haren. Wie het over paardensport heeft, denkt meestal niet meteen aan het brede, kalme trekpaard dat jaren geleden de kar van de melkboer of de eg van de akkerbouwer trok. Toch bestaan er ook trekpaardenjockeys en -amazones. Lysanne de Groot bijvoorbeeld.

Dekbedovertrekken, kussenslopen, handdoeken, truien. Echte paardenmeisjes hebben álles met een afbeelding van een paard erop. Toen Lysanne de Groot (18) jonger was, was ze zo’n meisje. Toch zien de paarden waarvoor ze nu warm loopt er net even anders uit dan die op de handdoeken en dekbedovertrekken. Haar moeder pakt een ovenwant uit de keuken. “Deze nam Lysanne een keer mee van een vakantie”, zegt ze. Op de want draaien twee logge trekpaarden de ovenwantgebruiker hun brede kont toe. Lysanne rijdt paard vanaf haar zesde, zevende jaar. Ze mocht Amber, een paard van haar nicht, hebben zolang ze wilde. “Al was Amber niet echt van mij, ik had al heel vroeg het gevoel dat ik een eigen paard had”, zegt ze glunderend. “Wat er fijn is aan paarden? Altijd met ze buiten zijn. En het zijn dieren, die zijn gewoon leuk.”

 

Vliegend tapijt doet het altijd goed

Lysanne volgde de opleiding paardenhouderij aan AOC Terra in de stad. Ze liep stage op verschillende maneges en andere plaatsen waar paarden de hoofdrol spelen en raakte steeds meer in de ban van paarden. Vooral van trekpaarden. “Trekpaarden zijn groter, liever en gemoedelijker dan paarden”, vindt ze. “Het zijn echte knuffeldieren.” Ze kroelt even met haar hand door de blonde manen van het paard waarop ze zit. “Paula is een bijzonder paard, alleen al door de kleuren”, vervolgt ze. Paula, die de achternaam ‘Van Parkzicht’ draagt, is lichter van kleur dan haar soortgenoten. “Ze is ‘vosschimmel’ van kleur en heeft witte manen”, legt Lysanne uit. Een jaar of drie geleden kwam Lysanne terecht bij Dick van Dam en zijn dochter Sandra Rolfes, die vijf trekpaarden hebben, waaronder Paula van Parkzicht. “Ik ontmoette Dick via mijn vriend”, zegt ze. “Iedereen zei tegen me dat ik wel minder fanatiek zou worden met paarden als ik een vriendje kreeg. Dat is niet gebeurd.” De relatie met haar vriend duurt al jaren maar nog steeds is haar beste manier om een rotdag van zich af te schudden even naar de paarden gaan.  “Wat we doen met de trekpaarden? Als ze nog jong zijn, ‘beleren’ we ze, tot ze mak en hanteerbaar zijn en doen wat we van ze vragen. We rijden huifkar, met groepen. En geven shows op evenementen, bijvoorbeeld touwtrekken. En vooral met kinderen doet het vliegend tapijt het altijd goed”, vertelt ze. “Dat is een stuk zeildoek aan een touw, voortgetrokken door een paar paarden.”

 

Wederzijdse klik

Ook rijdt Lysanne keuringswedstrijden met Paula. En dat doen ze goed. Ze noemt de verschillende wedstrijden op waaraan ze deelnamen en eindigt vrijwel elke zin met: ”En toen werden we eerste.” In juli werden ze onlangs in Onnen kampioen van Groningen. “Ik sta er zelf versteld van zo goed doen we ’t”, zegt ze bescheiden. “Maar het ligt niet alleen aan mij hoor. Net als met mensen moet je met een paard een klik hebben, wil het wat worden. En die klik heb ik met Paula en zij met mij. Nadat ik een uur op haar had gereden, wist ik dat.” Dat Lysanne met paarden wil blijven werken, staat voor haar vast. Met de vijf trekpaarden van Dick van Dam, maar wellicht ook nog eens als ‘groom’. Lysanne: “Dat is een paardenverzorger die met paard en ruiter meereist.” (GB)