Postbode Jan Broekman: ‘Ik houd me niet stil’

Onze website berichtte vorige week (zie archief) over de werkwijze van TNT Post in Haren. Na het sluiten van het postkantoor moeten postbodes zich behelpen in een tuinhuisje aan de Kerklaan.Journalisten van Dagblad van het Noorden hadden dat artikel kennelijk gelezen en gingen ook op onderzoek uit. Dat resulteerde in een artikeltje in het dagblad van vandaag. Strekking van dat verhaal was dat een voorlichter van TNT verontruste omwonenden dankt voor het medeleven, maar dat de postbodes onder prima omstandigheden hun werk kunnen doen.

Wie met postbodes praat over de sobere werkomstandigheden, waar soms op de de grond bundels post gesorteerd moeten worden, krijgt niet veel te horen. Het is duidelijk dat men moppert, maar niet met naam en toenaam in de krant. Er staan nog wat bezuinigingsrondes op stapel, mensen zijn bang dat kritische uitspraken niet worden gewaardeerd, met alle gevolgen van dien, zo wordt gemompeld. Jan Broekman uit Haren is postbode en hij houdt zijn mond beslist niet. “Nee hoor, als ik gewoon vertel dat er van dat stukje in het dagblad niet veel klopt en als ik gewoon uitleg hoe wij het als postbode ervaren, dan kan niemand mij dat kwalijk nemen”, zegt hij. En dan legt hij kalm uit dat het werken bij TNT er slechter op is geworden sinds het postkantoor Haren dicht is. “We hebben in dat hokje aan de Kerklaan geen ruimte om onze bundels op volgorde te leggen, dus doe je dat buiten. Ook als het regent ja. En als je even je broodje wilt eten moet dat op een tuinstoeltje in dat hok.”

Volgens Broekman gaan de meeste postbodes na sorteerwerk aan de Achterweg rond 10.30-11.00 uur in Haren op pad. Rond het middaguur zouden ze graag even een plek hebben om hun brood te eten, maar die plek is er niet, behalve in dat hokje. “TNT zegt dat aan de Achterweg in Groningen een mooie kantine is, maar je gaat niet uit Haren daarheen fietsen voor je lunch”, zegt Jan Broekman. “Dus zeggen ze: nou, dan ga je maar lunchen voordat je aan je wijk begint, dat is rond 10.30 uur. Maar dat is geen lunchtijd vind ik. Het gevolg is dat je je brood op de fiets eet, of op een bankje in het park.” Broekman doet zijn werk met plezier, maar vindt deze situatie beschamend.

Eind 2006 heeft een groepje Harense postbodes zijn beklag gedaan tegenover de verantwoordelijke manager, die inmiddels elders werkt. Broekman wordt nog boos als hij aan het gesprek denkt: “Die man ontving ons met zijn benen op zijn bureau, terwijl hij een bekertje drinkyoghurt nuttigde. Hij hoorde ons aan, maar bood geen enkele oplossing van het probleem. We werden niet serieus genomen, vind ik.”

Maanden later zijn de postbodes met enig morren gewend aan de situatie, maar het zijn uitgerekend buitenstaanders, zoals omwonenden, die aan de bel trekken. Ze vinden het een raar gezicht dat medewerkers van zo’n groot bedrijf in een houten hokje hun werk moeten doen.

Jan Broekman neemt geen blad voor de mond: “Die dame die in de krant werd genoemd vertelt een leuk verhaal, dat we lekker koffie kunnen drinken en nieuwtjes kunnen uitwisselen, maar het strookt niet met de werkelijkheid. De situatie is voor de postbode niet best. Als zij een ander verhaal in de krant vertelt, vind ik dat ik onze kant naar buiten mag brengen.”